Το πρόσωπο του Βούδα με τις τρεις εκφράσεις

Η ιδιαιτερότητα του αγάλματος έγκειται στο ότι αν κοιτάξει κάποιος τα δύο προφίλ και το αν-φας του αγάλματος θα διακρίνει τρεις διαφορετικές μορφές Βούδα. Βλέποντας πρώτα το αριστερό προφίλ δαικρίνεις μια λυπημένη φυσιογνωμία. Προχωρώντας διακρίνεις στο αν-φας ένα ατάραχο πρόσωπο και καταλήγοντας στο δεξιό προφίλ βλέπεις έναν χαμογελαστό Βούδα. Αυτή η μελετημένη τριπλότητα συμβολίζει την διαδικασία του διαλογισμού αλλά και την πορεία της ίδιας της ύπαρξης που φωτίζεται. Ο Βουδισμός ως φιλοσοφία καταπιάνεται με τον πόνο που συνδέεται με την ύπαρξη, την πορεία προς την απόσπαση που φέρνει την ουδετερότητα και τέλος το χαμόγελο της υπέρτατης κατανόησης. Όλη αυτή η πορεία χαραγμένη σε μερικά μόλις βήματα που κάνει ο επισκέπτης γύρω από το άγαλμα που με μαεστρία φιλοτέχνησε ο ανώνυμος γλύπτης – φιλόσοφος πριν από 17 αιώνες.   

Παραγουάη / Στο Πάνθεον των Ηρώων της Ασουνσιόν

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2005, Ασουνσιόν. Ο υδράργυρος φλερτάρει με τους 40°C, σε ένα από τα θερμότερα παραγουάνικα καλοκαίρια. Τελευταία ημέρα στην πόλη προτού αναχωρήσω αύριο για Πούντα ντελ Έστε, επισκέπτομαι το περίφημο λευκό νεοκλασικό Εθνικό Πάνθεον των Ηρώων. Την είσοδο φρουρούν δύο ναύτες. Περίεργο για περίκλειστη χώρα, ωστόσο εξηγείται. Η Παραγουάη διαθέτει πρόσβαση στον Ατλαντικό μέσω των ποταμών Παραγουάη και Παρανά, χιλιάδες ναύτες, δεκάδες σκάφη και στρατηγικής σημασίας ναυτικές βάσεις σε Ασουνσιόν, Μπαΐα Νέγρα, Σιουδάδ ντελ Έστε, Ενκαρνασιόν και αλλού. Μια λατινική επιγραφή στην είσοδο δηλώνει «Fides et Patria», Πίστη και Πατρίδα.

Ουρουγουάη / Μέχρι τον φάρο της Κολόνια

Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 1680. Ο 44χρονος Πορτογάλος στρατιωτικός Μανουέλ Λόμπο, κυβερνήτης από πέρυσι του Ρίο Ντε Ζανέιρο, φτάνει επικεφαλής πέντε πλοίων με 400 στρατιώτες και τεχνίτες σε μια χερσόνησο στη βόρεια όχθη […]

Το Ρωμαϊκό Θέατρο του Αμμάν

Η αρχιτεκτονική του θεάτρου είναι προσεγμένη, αποδίδοντας μεγάλη σημασία στην ακουστική. Έτσι, το κοίλον, του οποίου η διάμετρος είναι γύρω στα 100 μέτρα, με την κλίση που του δόθηκε, επέτρεπε να ακούνε καθαρά τους διαλόγους στις παραστάσεις και οι θεατές στις τελευταίες κερκίδες του άνω διαζώματος. Σχεδόν τέσσερις αιώνες εμπειρία των Ρωμαίων στο ανέβασμα θεατρικών έργων, από το 240 π.Χ., όταν δόθηκε η πρώτη παράσταση, και 2,5 αιώνες από την κατασκευή του πρώτου πέτρινου θεάτρου από τον Πομπήιο το 55 π.Χ. ήταν αρκετό διάστημα για να αφήσουν μια εξαιρετική κατασκευή. Ακόμη και ο προσανατολισμός του, καθώς το θέατρο «κοιτάζει» προς τον Βορρά, επελέγη με γνώμονα να μην ενοχλούνται από τον ήλιο οι θεατές, αφού οι παραστάσεις δίνονταν στη διάρκεια της ημέρας.

Περού / Ο ναός του Βιρακότσα στα 3.450 μέτρα

Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Βιρακότσα  Ίνκα πήρε το όνομα του θεού δημιουργού όταν τον είδε σε όραμα, ύστερα από το οποίο αποφάσισε να χτίσει τον ναό του στο Ρακτσί. Σε μια παραλλαγή του εμφανίστηκε κάποτε ένας θαυματοποιός τον οποίο οι κάτοικοι περιφρονούσαν, ενώ του πετούσαν και πέτρες. Δεν τον άφησαν στην ησυχία του παρά μόνον όταν άρχισε να βρέχει φωτιά. Ο άντρας αναχώρησε για τον ωκεανό και εκεί εξαφανίστηκε.

Στο Μαυσωλείο των Τριών Ηγετών

Τα εθνικού περιεχομένου μνημεία αποτελούν ευκαιρία να μάθει κάποιος την ιστορία ενός τόπου. Όπως τώρα που στέκομαι μπροστά στο «Μαυσωλείο των Τριών Ηγετών» ή  Εθνικό Μνημείο Σουχραβάρντυ Ουντυάν. Χάρη στο μέγεθος και το ιδιαίτερο σχήμα του, υπερβολικό παραβολοειδές, που αναπαριστά ισλαμικές αψίδες, είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Ολοκληρώθηκε το 1963 σε σχέδια των Μασούντ Άχμεντ και Σ.Α. Ζαχιρουντίν. Εδώ έχουν ταφεί τρεις πολιτικοί του 20ου αιώνα, πριν τον σχηματισμό  του Μπανγκλαντές το 1971, οι οποίοι αν και πρωθυπουργοί του ενιαίου τότε Πακιστάν ήλθαν σε αντίθεση με την πολιτική, στρατιωτική και επιχειρηματική ελίτ του τότε «Δυτικού Πακιστάν».

Το Τρακάι των Καραϊτών

Οι κατοικίες και η Κενέσα, η συναγωγή, των Καραϊτών του Τρακάι, έχουν τρία παράθυρα στην πρόσοψη.  Ένα για τον Θεό, ένα για την οικογένεια, ένα για τον Βιτάουτας. Η καταγωγή των Καραϊτών είναι απροσδιόριστη και διχάζει τους εθνολόγους. Κάποιοι τους θέλουν αποσχισθέντες Ιουδαίους που έφθασαν τον 8ο αιώνα στην κυριαρχούμενη από τους Χαζάρους Κριμαία, στους οποίους κήρυξαν αρχικώς τη θρησκεία τους και ακολούθως στους Κιπτσάκους, τουρκικό φύλο που ξεκίνησε τον 9ο αιώνα από τα δυτικά σύνορα της Κίνας και έφθασε τον 10ο στην Κριμαία. Για άλλους κατάγονται από τους Χαζάρους, από τους Κιπτσάκους, από τους οποίους πήραν πολλά γλωσσικά στοιχεία, ή από τους Κουμάνους.

Κυριακάτικο απόγευμα στο Πάρκο Αλαμέδα

Ένα εντυπωσιακό κτήριο που δεσπόζει στο κέντρο του Πάρκου Αλαμέδα στο Κίτο συνδέεται με την επιστημονική διαπίστωση για πρώτη φορά της σφαιρικότητας της Γης με τους πεπλατυσμένους πόλους. Πρόκειται για το Αστρονομικό Παρατηρητήριο του Κίτο, το παλαιότερο αστεροσκοπείο της Νότιας Αμερικής, καθώς κατασκευάστηκε το 1864. Η διαπίστωση αυτή ήλθε χάρη σε μια αποστολή πίσω από την οποίαν κρυβόταν ο εθνικός ανταγωνισμός Βρετανών και Γάλλων. Οι μεν υποστήριζαν τη θεωρία του Νεύτωνος ότι η Γη είναι σφαιρική και ελαφρώς πεπλατυσμένη στους πόλους, οπότε η περιφέρειά της είναι μεγαλύτερη στον Ισημερινό. Οι δε την θεωρία του ξακουστού Γαλλοϊταλού αστρονόμου, μαθηματικού, τοπογράφου και σεληνογράφου Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι πως η γη είναι ωοειδής, με επιμηκυνθέντες πόλους και ελαφρώς βραχυνθέντα Ισημερινό, οπότε η περιφέρειά της είναι μεγαλύτερη στους πόλους και τους μεσημβρινούς. Η όλη επιστημονική χαρτογράφηση χρηματοδoτήθηκε από μια χρηματιστηριακή κομπίνα του γεωδαίτη Σαρλ Μαρί Ντε Λα Κονταμέν και του Βολταίρου.

Κάννες / Κτήρια «ντυμένα» με την ιστορία του κινηματογράφου

Στην τεράστια τοιχογραφία του σταθμού των Καννών, η Μέριλυν Μονρό και ο Υβ Μοντάν στην μουσική κωμωδία «Let’s Make Love», ο Ρότζερ Ράμπιτ και η Τζέσικα Ράμπιτ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Λωρήν Μπακώλ με τα κοστούμια που φορούσαν ως Φίλιπ Μάρλοου και Βίβιαν Ράτλετζ στο νουάρ αριστούργημα «Ο Μεγάλος Ύπνος», ο Πωλ Νιούμαν και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο «Κεντρί» που το 1974 απέσπασε 7 Όσκαρ, και τα ρομπότ από την «Περιπέτεια στο Διάστημα». Ταρζάν και Τζαίην παρέα με την Τσίτα σκαρφαλωμένοι στα κεραμίδια του σταθού, και στα μπαλκόνια Καίητ Γουίνσλετ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο από τον Τιτανικό, Σιντ Καρίς και Φρεντ Ασταίρ από το θρυλικό χορευτικό νούμερο του «The Girl Hunt Ballet» του μιούζικαλ του 1953 «The Bandwagon», Μπάτμαν και Τζόκερ όπως τον ενσάρκωσε ο Τζακ Νίκολσον, Μπουρβίλ και Λουί ντε Φυνές, Σταν Λώρελ και Όλιβερ Χάρντυ. Ο Χάρολντ Λόυντ να κρέμεται από το ρολόι του ουρανοξύστη, το ζευγάρι του «Γατόπαρδου» του Λουκίνο Βισκόντι, ο Αλαίν Ντελόν ως Τανκρέντι Ντι Φαλκονέρι και η Κλαούντια Καρντινάλε στον ρόλο της Αντζέλικα. Νουάρ και Μίκυ Μάους. Όλα τα είδη κινηματογράφου σε μια ιστορία 100 χρόνων αποτυπωμένη στην πρόσοψη ενός κτηρίου. Σε άλλα κτήρια ο Ζακ Τατί ως Monsieur Hulot, βγαλμένος από  το «Mon Oncle» του 1958, ο Μπάστερ Κήτον, ο Ζεράρ Φιλίπ ως Φανφάν λα Τουλίπ. Αν μη τι άλλο οι Γάλλοι ξέρουν και να σέβονται και να τιμούν και με τα πιο «καθημερινά» μέσα τον πολιτισμό τους.

Στους Κολοσσούς του Μέμνονος

27 π.Χ. Ισχυρός σεισμός καταστρέφει μερικώς τον βόρειο Κολοσσό. Το άνω μέρος καταρρέει και στο κάτω εμφανίζονται ρωγμές. Από την ημέρα αυτή, καθώς ο αέρας θα περνά μέσα από τις ρωγμές, ο Κολοσσός θα αρχίσει να τραγουδάει την αυγή, μία με δύο ώρες προτού ξημερώσει. Το τραγούδι, το οποίο ακούγεται σαν μουσικό φύσημα, όπως θα αναφέρει ο Έλληνας ιστορικός και γεωγράφος Στράβων που θα επισκεφθεί το μέρος επτά χρόνια αργότερα, λέγεται πως γίνεται αντιληπτό κυρίως τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Πιθανότατα αυτό να διαδόθηκε επειδή τότε πυκνώνουν οι επισκέψεις στα αγάλματα. Η ώρα που ακούγεται το τραγούδι, λίγο πριν το ξημέρωμα, θα εμπνεύσει τη μετονομασία των αγαλμάτων σε «Κολοσσούς του Μέμνονος».
Ο «τραγουδιστής» Μέμνων εμπνέει τον Χένρικ Ίψεν, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Τόμας Καρλάιλ, τον Χέγκελ.