Σρι Λάνκα / Στην κυκλοτερή Βαταντάγκε της Πολονναρούβα

Η βαταντάγκε (με τον όρο αυτό περιγράφονται οι χαρακτηριστικές κυκλοτερείς κιονοστοιχίες οι οποίες περιβάλλουν τις κατά κανόνα στρογγυλές στη βάση τους στούπες και που με τη σειρά τους περιέχουν βουδιστικά ιερά κειμήλια και λείψανα) της πρωτεύουσας Πολονναρούβα κατασκευάστηκε κατ’ άλλους ιστορικούς και αρχαιολόγους επί βασιλείας του Παρακραμαμπάχου Α’ (1123-1186) με στόχο να φιλοξενηθεί σε αυτήν το δόντι του Βούδα, ενώ κατ’ άλλους επί βασιλείας Νισσάνκα Μάλλα, για να διαφυλαχθεί σε αυτήν το μπωλ στο οποίο μάζευε προσφορές από τους μαθητές, ακόλουθους και πιστούς του, από το οποίο και έτρωγε, ο Βούδας. Πρόκειται για την καλύτερα διατηρημένη βαταντάγκε σε ολόκληρη τη Σρι Λάνκα, καθώς η αρχαιολογική σκαπάνη την έφερε στο φως, μετά από αιώνες ερήμωσης, το 1903.

Στον σιδηροδρομικό σταθμό της Τιράσπολ

Έπειτα από 10 – 15 λεπτά περπάτημα από το κέντρο της πόλης, αρκετά ευχάριστη στο τελευταίο τμήμα της διαδρομής με τον ήσυχο δενδρόφυτο δρόμο, φθάνω στον σταθμό και κατευθύνομαι προς την έξοδο για τις δύο πλατφόρμες του. Δεν φαίνεται ψυχή. Λογικό άλλωστε, καθώς η κίνηση είναι ιδιαίτερα αραιή. Μόλις μια αμαξοστοιχία ημερησίως αναχωρεί για Οδησσό και μία για Κισινάου. Μισή ώρα μετά το μεσημέρι, είναι προφανώς πολύ νωρίς ακόμη για την αναχώρηση προς Κισινάου σε οκτώμισι ώρες και αρκετά αργά από την άφιξή του από τη μολδαβική πρωτεύουσα λίγες ώρες νωρίτερα. Όπως επίσης είναι αργά για το τρένο που φεύγει Σαββατοκύριακα προς Ουκρανία αλλά και νωρίς για αυτό που έρχεται σε δεκατρείς ώρες από Κισινάου με προορισμό το Κίεβο.

Το μνημειακό «Νησί των Δακρύων» στο Μινσκ

Σάββατο 18 Ιουλιου 2015. Παρότι είναι νωρίς το πρωί, ήδη έχουν εναποτεθεί άνθη δίπλα στη βάση του παρεκκλησιού που περιβάλλουν μορφές σαν στοιχειωμένες. Πρόκειται για τις πενθούσες μητέρες, αδελφές και χήρες των νεκρών Λευκορώσων στρατιωτών, οι περισσότεροι στην ηλικία που τυπικώς αποκαλούνται «teenagers», στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Πιο δίπλα έχει κατασκευαστεί σιντριβάνι με τη μορφή ενός αγοριού του οποίου τα χαρακτηριστικά θυμίζουν άγγελο – άλλωστε η ονομασία του είναι Φύλακας Άγγελος. Χάρη στην ευρηματικότητα και τη φαντασία του δημιουργού του, ένας ειδικός μηχανισμός έχει κατασκευαστεί έτσι ώστε να πέφτουν ανά κάποια δευτερόλεπτα από τη μύτη σταγόνες νερού που παραπέμπουν σε δάκρυα.

Οι κατακόμβες του Λουξεμβούργου

Προχωρώντας στο υπόγειο δίκτυο εμπλουτίζω τις γνώσεις μου για το πώς ήταν η παλαιά πόλη. Βλέπω σπηλιές, διαδρόμους και κάποια μπαλκόνια με θέα στο ποτάμι που λαξεύτηκαν ή ανοίχτηκαν με εκρήξεις στον βράχο. Από κάποια παράθυρα, κανόνια «σημαδεύουν» τα σημεία από όπου επετίθεντο αιώνες πριν οι επίδοξοι κατακτητές. Η δροσιά είναι ευχάριστη και η θέα εξαίσια δίνοντάς μου την ευκαιρία να παρατηρήσω άνετα το χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής προηγούμενων αιώνων. Η διάταξη είναι δαιδαλώδης σε κάποια σημεία και δεν είναι καθόλου δύσκολο να χαθείς, όπως είναι και τεράστιο, αφού σχεδιάστηκε για να υποδεχτεί χιλιάδες στρατιώτες, ιππείς, άλογα, τεχνίτες, μαγείρους, εργαστήρια, αποθήκες, ακόμη και σφαγεία, ενώ τον 20ό αιώνα τούνελ και σπηλιές χρησίμευσαν ως καταφύγιο 35.000 Λουξεμβούργιων από αεροπορικές επιδρομές.

Φαναριώτικες μνήμες στον ναό Σταυροπόλεως

Ηγεμονεύοντος του Νικολάου Μαυροκορδάτου στη Βλαχία, χτίζεται το 1724 από τον καταγόμενο από την Πωγωνιανή Ιωαννίνων ιερομόναχο και αρχιμανδρίτη Ιωαννίκιο Στρατονικέα η Μονή Σταυροπόλεως στον περίβολο του πανδοχείου του, με τα έσοδά του να χρηματοδοτούν την ανέγερση της Manastirea Stavropoleos ή αλλιώς Biserica Stavropoleos, δηλαδή του Ναού της Σταυροπόλεως, όπως επίσης ονομάζεται. Ο ναός χτίζεται σε «Μπρονκοβενέσκ στύλε», υβριδικό αρχιτεκτονικό ύφος της Βλαχίας με βυζαντινά, υστεροαναγεννησιακά, μπαρόκ και οθωμανικά στοιχεία. Θα ονομαστεί έτσι από τον Κωνσταντίνο Μπρινκοβεάνου (ο οποίος με τη σειρά του πήρε το όνομά του από τη γενέτειρά του, το χωριό Μπρινκοβάνι της Βλαχίας), ηγεμόνα της Βλαχίας μεταξύ 1688 και 1714. Ο ελληνομαθής και φιλέλληνας Μπρινκοβεάνου οργάνωνε φιλολογικές βραδιές με ανάγνωση κειμένων στην αρχαία ελληνική και βοήθησε αρκετούς Έλληνες να σπουδάσουν.

Ζυρίχη / Στην Πλατεία των Παρελάσεων

Αν Ελβετία σημαίνει «τράπεζες», «ρολόγια», «σοκολάτες» και «χρήμα», τότε το καταλληλότερο σημείο για να τα βρει κάποιος όλα αυτά μαζεμένα, είναι η Παράντενπλατς, η «Πλατεία Παρελάσεων» της Ζυρίχης, την οποίας η ιστορία αριθμεί σχεδόν μισή χιλιετία. Η πλατεία που οδηγεί στα γνωστότερα σημεία της μεγαλύτερης ελβετικής πόλης, όπως η παλαιά Ζυρίχη, η ομώνυμή της λίμνη και η Μπάνχοφστρασσε, μία από τις δέκα ακριβότερες οδούς του κόσμου έχοντας καταταγεί κάποιες χρονιές τρίτη ακριβότερη παγκοσμίως και πρώτη πανευρωπαϊκά, είναι συνώνυμη του ελβετικού πλούτου και πολυτέλειας.

Εμπορικοί πάγκοι, πανέρια και κιόσκια στο Μασέρου

Τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα πάγκους, πλαστικά τελάρα, χαρτόκουτες. καροτσάκια. Κάποιοι έχουν καταλάβει λωρίδες του δρόμου έχοντας στήσει πανέρια με ρούχα, καπέλα, ζώνες, σακίδια, σαγιονάρες και ό,τι άλλο αντικείμενο καθημερινής χρήσης μπορεί να φανταστεί κανείς. Στο ανατολικό εμπορικό κέντρο, το East CBD (Central Business District) το οποίο επισκέπτονται τα χαμηλότερα εισοδήματα, η αναλογία πλανόδιων προς καταστήματα είναι συντριπτική υπέρ των πρώτων συγκριτικά με το υπόλοιπο κέντρο. Αντίθετα, στα δυτικά, όπου διαμένουν υψηλότερα εισοδήματα, κρατικοί υπάλληλοι, επαγγελματίες και expats, κυριαρχούν ξενοδοχεία, γραφεία και πολυκαταστήματα, με τους μικροπωλητές σχεδόν ανύπαρκτους.

Sonna Spa: αγορά ύπνου

Στην ινδική ταινία του 2013 «Sona Spa», οι «sleep workers», οι υπνεργάτριες, πληρώνονται προκειμένου να κοιμηθούν για λογαριασμό κάποιων άλλων ώστε οι τελευταίοι να κερδίσουν χρόνο, τον χρόνο του ύπνου, άρα και παραπάνω ζωή. Όσο αυτές κοιμούνται ο πελάτης θα νιώθει ξεκούραστος. Η πλοκή κορυφώνεται όταν οι δύο Sleep Workers αποκτούν πρόσβαση στο υποσυνείδητο των πελατών τους, μέσω των ονείρων που βλέπουν για λογαριασμό τους. Βλέπουν σκέψεις που δεν έχουν καν συνειδητοποιήσει οι πελάτες τους πως τις έχουν κάνει.

Στην ιστορική «Νέα Αγορά» της Ντάκα

Στην «Νέα Αγορά» μπαίνεις περισσότερο στην ατμόσφαιρα της Ντάκα. Πρέπει να παζαρεύεις και όχι να αρκείσαι στις υποτιθέμενες «φιξ» τιμές, όπως επίσης και να συνηθίσεις στην ιδέα του πλήθους.
Εδώ θα βρεις σχεδόν τα παντα: μαγειρεμένο φαγητό, καλλυντικά, έτοιμα ρούχα, ράφτες, φάρμακα, τσάντες, γλυκά, πίτες, οικιακά είδη, βιβλία, γυαλιά ηλίου, κινητά τηλέφωνα, τα πάντα. Και αν το συγκεκριμένο που ψάχνεις δεν το έχει κάποιος καταστηματάρχης, θα σε στείλει στο κατάλληλο μέρος να το βρεις. Άλλο συμπέρασμα είναι πως το «New Market» έχει καταργήσει την «πάλη των τάξεων» καθώς πετυχαίνεις περαστικούς από τα πιο χαμηλά έως τα πιο υψηλά εισοδηματικά στρώματα να έρχονται εδώ για ψώνια.

Βλαστικοί, γονιμικοί και πολεμικοί χοροί των Σουάζων

Χοροί παγανιστικής -βλαστικής και γονιμικής – λατρείας της Σουαζιλάνδης, όπως ο «Ουμλάνγκα» ή «Ο χορός του ζαχαροκάλαμου». Χοροί πολεμικοί σαν τον «Σιμπάκα», ο οποίος συνοδεύεται από τύμπανα, ξύλινα κρουστά και τραγούδι. Την παράσταση κλέβει ένας σαμάνος με βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Για ζώνη φοράει το τομάρι μιας λεοπάρδαλης και χορεύει με πηδηχτά βήματα κραδαίνοντας ένα δόρυ. Για τους Σουάζους είναι μεγάλη τιμή να φορούν τομάρι λεοπάρδαλης.