Than Pan

Καθώς οι Άγγλοι στα επίσημα έγγραφα θα αποχωρούσαν τα μεσάνυχτα της 14ης Αυγούστου, λογικό ήταν η ανεξαρτησία να ξεκινούσε την 15η Αυγούστου. Ο αστικός μύθος όμως που δημιουργήθηκε ήθελε να έχει συμφωνηθεί με τους Άγγλους να αποχωρήσουν ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα από το Πακιστάν άρα και ένα λεπτό νωρίτερα από την αποχώρησή τους από την Ινδία. Έτσι επελέγη ως ημέρα ανεξαρτησίας η 14η Αυγούστου και όχι η 15η. Προφανώς η γενεσιουργός αιτία αυτού του αστικού μύθου ήταν πως οι Πακιστανοί δεν ήθελαν να μοιράζονται την ίδια ημέρα εθνικής εορτής με την Ινδία που γιορτάζει την ανεξαρτησία της στις 15 Αυγούστου.

Ο τοπικός θρύλος λέει ότι μετά την πρώτη αδελφοκτονία στην ιστορία, ο καταραμένος Κάιν περιπλανήθηκε προς την Ανατολή και θάφτηκε στην Καμπούλ η οποία πήρε το όνομά του, από την περσική και αραβική απόδοση του «Κάιν» («Καμπίλ»). Ο θρύλος έχει τις ρίζες του σε τοπικές παραδόσεις αιώνων, οι οποίες καταγράφηκαν συστηματικά από δυτικούς περιηγητές και ιστορικούς κυρίως κατά τον δέκατο ένατο αιώνα. Ωστόσο, η ευρύτερη σύνδεση της περιοχής του Αφγανιστάν με τις βιβλικές φυλές και τις απαρχές της ανθρωπότητας αναφέρεται σε ισλαμικά και τοπικά κείμενα ήδη από τον Μεσαίωνα. ‘Οσο για τους Παστούν, πιστεύουν -μηδέ των Ταλιμπάν εξαιρουμένων- πως είναι Βενιαμινίτες,, απόγονοι του εγγονού του βασιλιά Σαούλ, Αφγάνα.

Μαζί με τον σούφι μυστικιστή και ποιητή Τζελάλ αλ ντιν Ρούμι που γεννήθηκε εδώ στην «Μητέρα όλων των Πόλεων», αλλά και τον Ζωροάστρη, τον ιατρό, αστρονόμο και διανοούμενο Αβικένα, τον μαθηματικό και γεωγράφο Αμπού Ζαΐντ αλ Μπαλχί, και τον αστρονόμο Αμπού Μα’σάρ αλ Μπαλχί που και αύτοί έζησαν εδώ, η Ραμπία Μπαλχί, η θρυλική πριγκήπισσα και ποιήτρια, αλλά και τραγικό πρόσωπο του 10ου αιώνα, είναι ένα από τα θρυλικά ονόματα που συνδέονται με την Μπαλχ. Ο δε τάφος της στην πόλη του δυτικού Αφγανιστάν, αποτελεί προσκυνηματικό τόπο των γυναικών που μάχονται για την χειραφέτησή τους, αλλά και των ερωτευμένων. Και, βεβαίως, των φιλιστόρων περιηγητών με πολιτιστικά ενδιαφέροντα, κάτι που με έφερε εδώ τον Οκτώβριο του 2025. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα που έγραψε ποίηση στην περσική γλώσσα και αποτελεί σύμβολο του αγνού έρωτα και της χειραφέτησης.

Την σημαδιακή αυτή Τετάρτη, κομμουνιστές, proxies του Κρεμλίνου, αλλά σε κάποιο βαθμό και οι ίδιοι οι Σοβιετικοί, θα εμπλακούν σε δύο ένοπλες επιθέσεις σε απόσταση χιλίων εξακοσίων δεκαέξι χιλιομέτρων μεταξύ τους, έχοντας στο στόχαστρό τους την διπλωματική
αντιπροσώπευση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κεντρική Ασία, και μάλιστα στην “καρδιά “ του “Μεγάλου Παιχνιδιού”.

Ανοίγοντας τον τάφο του Ταμερλάνου, μια έντονη γλυκιά οσμή αναδύεται που οφείλεται σε έλαια και τα υλικά της βαλσαμώσεως, όπως δηλαδή συνέβη και δεκαεννέα χρόνια νωρίτερα όταν ανοίχθηκε και ένας άλλος συνδεδεμένος με κάποια αρχαία κατάρα τάφος, εκείνος του Τουταγχαμών στην Ανατολική Κοιλάδα των Βασιλέων, κάτι που στοίχισε την ζωή περισσοτέρων των είκοσι ανθρώπων. Ούτε όμως αυτό το σημάδι, αλλά -το κυριότερο- ούτε η επιγραφή που λέγεται πως υπάρχει στο φέρετρο σύμφωνα με την οποία όποιος τον ανοίξει θα δεχθεί την επίθεση ενός εισβολέα στυγνότερου και από τον ίδιο αποθαρρύνει την αποστολή από το να ολοκληρώσει το έργο της.

Στην έγχρωμη αυτή ξυλογραφία του 1890 απεικονίζεται ο αιμοδιψής Κιγιομόρι να έχει τρελλαθεί και να φαντάζεται ότι το ανάκτορό του είναι περικυκλωμένο από τα εκδικητικά φαντάσματα της αντίπαλης φυλής των Μιναμότο που έχουν πάρει την μορφή των κρανίων των θυμάτων του και του παρουσιάζονται πίσω από μια συρόμενη εξώθυρα. Επρόκειτο για την κατάρα που του έστειλε από τον τάφο ο νεκρός ανταγωνιστής του για την επικράτηση στην Ιαπωνία του 12ου αιώνος, Μιναμότο νο Γιοσιμότο,

Το «Κουτί της Πανδώρας» το συναντάμε σε διάφορες παραλλαγές στην ιαπωνική μυθολογία. Σε μία από αυτές, ξεπηδούν από το καλάθι δαίμονες που επιτίθενται στην γριά που το άνοιξε προκειμένου να την τιμωρήσουν για τον βασανισμό ενός σπουργιτιού.