Καθώς οι Άγγλοι στα επίσημα έγγραφα θα αποχωρούσαν τα μεσάνυχτα της 14ης Αυγούστου, λογικό ήταν η ανεξαρτησία να ξεκινούσε την 15η Αυγούστου. Ο αστικός μύθος όμως που δημιουργήθηκε ήθελε να έχει συμφωνηθεί με τους Άγγλους να αποχωρήσουν ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα από το Πακιστάν άρα και ένα λεπτό νωρίτερα από την αποχώρησή τους από την Ινδία. Έτσι επελέγη ως ημέρα ανεξαρτησίας η 14η Αυγούστου και όχι η 15η. Προφανώς η γενεσιουργός αιτία αυτού του αστικού μύθου ήταν πως οι Πακιστανοί δεν ήθελαν να μοιράζονται την ίδια ημέρα εθνικής εορτής με την Ινδία που γιορτάζει την ανεξαρτησία της στις 15 Αυγούστου.

Ο τοπικός θρύλος λέει ότι μετά την πρώτη αδελφοκτονία στην ιστορία, ο καταραμένος Κάιν περιπλανήθηκε προς την Ανατολή και θάφτηκε στην Καμπούλ η οποία πήρε το όνομά του, από την περσική και αραβική απόδοση του «Κάιν» («Καμπίλ»). Ο θρύλος έχει τις ρίζες του σε τοπικές παραδόσεις αιώνων, οι οποίες καταγράφηκαν συστηματικά από δυτικούς περιηγητές και ιστορικούς κυρίως κατά τον δέκατο ένατο αιώνα. Ωστόσο, η ευρύτερη σύνδεση της περιοχής του Αφγανιστάν με τις βιβλικές φυλές και τις απαρχές της ανθρωπότητας αναφέρεται σε ισλαμικά και τοπικά κείμενα ήδη από τον Μεσαίωνα. ‘Οσο για τους Παστούν, πιστεύουν -μηδέ των Ταλιμπάν εξαιρουμένων- πως είναι Βενιαμινίτες,, απόγονοι του εγγονού του βασιλιά Σαούλ, Αφγάνα.

Μαζί με τον σούφι μυστικιστή και ποιητή Τζελάλ αλ ντιν Ρούμι που γεννήθηκε εδώ στην «Μητέρα όλων των Πόλεων», αλλά και τον Ζωροάστρη, τον ιατρό, αστρονόμο και διανοούμενο Αβικένα, τον μαθηματικό και γεωγράφο Αμπού Ζαΐντ αλ Μπαλχί, και τον αστρονόμο Αμπού Μα’σάρ αλ Μπαλχί που και αύτοί έζησαν εδώ, η Ραμπία Μπαλχί, η θρυλική πριγκήπισσα και ποιήτρια, αλλά και τραγικό πρόσωπο του 10ου αιώνα, είναι ένα από τα θρυλικά ονόματα που συνδέονται με την Μπαλχ. Ο δε τάφος της στην πόλη του δυτικού Αφγανιστάν, αποτελεί προσκυνηματικό τόπο των γυναικών που μάχονται για την χειραφέτησή τους, αλλά και των ερωτευμένων. Και, βεβαίως, των φιλιστόρων περιηγητών με πολιτιστικά ενδιαφέροντα, κάτι που με έφερε εδώ τον Οκτώβριο του 2025. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα που έγραψε ποίηση στην περσική γλώσσα και αποτελεί σύμβολο του αγνού έρωτα και της χειραφέτησης.

Ανοίγοντας τον τάφο του Ταμερλάνου, μια έντονη γλυκιά οσμή αναδύεται που οφείλεται σε έλαια και τα υλικά της βαλσαμώσεως, όπως δηλαδή συνέβη και δεκαεννέα χρόνια νωρίτερα όταν ανοίχθηκε και ένας άλλος συνδεδεμένος με κάποια αρχαία κατάρα τάφος, εκείνος του Τουταγχαμών στην Ανατολική Κοιλάδα των Βασιλέων, κάτι που στοίχισε την ζωή περισσοτέρων των είκοσι ανθρώπων. Ούτε όμως αυτό το σημάδι, αλλά -το κυριότερο- ούτε η επιγραφή που λέγεται πως υπάρχει στο φέρετρο σύμφωνα με την οποία όποιος τον ανοίξει θα δεχθεί την επίθεση ενός εισβολέα στυγνότερου και από τον ίδιο αποθαρρύνει την αποστολή από το να ολοκληρώσει το έργο της.

Μετά τον κατακλυσμό, ο Μανού διαλογίστηκε ακριβώς στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός του και αργότερα έγινε γνωστός ως Σοφός Μάνου, συγγραφέας των Μανουσμρίτι, των «Νόμων του Μανού». Αυτοί, αποτελούν θεμέλιο του Ινδουισμού και είναι αποτέλεσμα συνομιλιών που είχε ο Μανού με τους φωτισμένους Ρίσι, τους συγγραφείς της Ριγκβέδα, οι οποίοι του είχαν ζητήσει οδηγίες για το πώς να ανασυγκροτήσουν τις κοινωνίες μετά από μια φυσική καταστροφή και να επιβάλουν τάξη και ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων.

Επί 3.000 χρόνια περαστικοί, Εβραίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, συνήθιζαν να το λιθοβολούν. Επρόκειτο, λένε, για το Μνημείο του Αβεσσαλώμ. Εδώ ετάφη μετά την ανακομιδή των οστών του απο το Δάσος του Εφραίμ όπου είχε αρχικώς ταφεί. Οι περαστικοί πετούσαν πέτρες από αποτροπιασμό για την πράξη του Αβεσσαλώμ να στασιάσει κατά του πατέρα του. Μάλιστα, πολλοί έφερναν εδώ τα απείθαρχα παιδιά τους για να τα νουθετήσουν.  

Ένα από τα δεκάδες γκατ, όπως ονομάζονται τα σκαλοπάτια με τις εξέδρες που οδηγούν στην όχθη ενός ποταμού, κατά βάση ιερού, όπως του Γάγγη στο Βαρανάσι, είναι και το «Ράτζα Γκατ». Βρίσκεται δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και την γέφυρα Μαλβίγυα. Επιγραφές από την εποχή της αυτοκρατορίας των Μωρύα των τελευταίων προχριστιανικών αιώνων και της τοπικής δυναστείας  Μαχανταβάλα του 12ου αιώνος την αναφέρουν ως ένα από τα ιερότερα σημεία του Βαρανάσι. . Εδώ είναι και ένα από τα 14 μέρη όπου τελείται το Άστι-βισάρτζαν, το τελευταίο ταξίδι του φθαρτού σώματος των νεκρών υπό μορφή τέφρας και υπολειμμάτων οστών στα ύδατα του Γάγγη και εδώ στο Ράτζα Γκατ συγκεντρώνονται μερικοί από τους πιο γνωστους ειδικούς για την τελετή βραχμάνους ιερείς.

Στην δυτική όχθη του Γάγγη στo Βαρανάσι, σε ένα εντελώς απόκοσμο γκατ με κρεματόριο, υψώνεται ένας κεκλιμένος πύργος ύψους 12 μέτρων. Γέρνει προς τα πίσω, βορειοδυτικά. Πρόκειται για το μαντίρ -ναός- Ρατνεσβάρ Μαχαντέβ ή Ματρί-ριν, «Κεκλιμένος Ναός». Η κλίση του ειναι 9°, μεγαλύτερη των 4° του Πύργου της Πίζας. Η γκαρμπαγκρίχα του, τα άδυτα «άγια των αγίων», ο «ομφαλός του ναού» από τα σανσκριτικό «Γκάρμπα» ο ομφαλός και «Γκρίχα» ο οίκος, όπου φυλάσσεται το είδωλο της θεότητας κάθε ναού και όπου μόνο ο ιερέας έχει δικαίωμα πρόσβασης, βρίσκεται από το φθινόπωρο ως την άνοιξη κάτω απο το νερό.   Ο Άγγλος οριενταλιστής Τζαίημς Πρίνσεπ σχολίαζε το 1832 ότι ο ιερέας βούταγε στο νερό για να ιερουργήσει .