Η ήττα όμως δεν ήταν μόνο του Γάνι, αλλά και των Αμερικανών που πιάστηκαν «αδιάβαστοι» και ανήμποροι να στηρίξουν την πρώτη δημοκρατική περίοδο στην πολιτική ιστορία του Αφγανιστάν που είχε ανοίξει -με πρωτοβουλία των ιδίων- είκοσι χρόνια νωρίτερα». Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα υπήρξε η παρέμβαση των ΗΠΑ το 2002 να αποτρέψουν την παλιννόστηση της μοναρχίας. Παρότι ο έκπτωτος βασιλιάς ο οποίος είχε επιστρέψει και συγκέντρωνε την καθολική αποδοχή όλων των εθνοτήτων και παρατάξεων ως μια ενωτική προσωπικότητα, οι Αμερικανοί πρόβαλαν βέτο μόνο και μόνο επειδή αυτό είχαν απαιτήσει οι Πακιστανοί οι οποίοι θεωρούσαν τον βασιλιά «αλυτρωτιστή» όσον αφορά εδάφη που παραχώρησαν οι Βρετανοί στο Πακιστάν και τα οποία οι εθνικιστές Αφγανοί θεωρούν ακόμη δικά τους. Ή ακόμη η ενδοτικότητα της πρώτης προεδρίας Τραμπ έναντι των Ταλιμπάν στις συνομιλίες της Ντόχα το 2020 και ειδικά η συμφωνία να αδειάσουν οι φυλακές από τους 5.000 κρατούμενους μαχητές των Ταλιμπάν (τους ίδιους μαχητές οι οποίοι κατέλαβαν έναν χρόνο αργότερα με τα όπλα την εξουσία).