Κατηγορία: Uncategorized

Μπουτάν / Έρωτας, κρασί και Βουδισμός στα Ιμαλάια

Έχοντας περπατήσει τέσσερα χιλιόμετρα για να φτάσω στον λόφο με τον ναό, περνώ μια γέφυρα και τον ποταμό Πουνατσάνγκτσουου, ανάμεσα από καλύβες, ορυζώνες και φυτείες σιναπιού. Όλα τα σπίτια του χωριού στους πρόποδες έχουν ζωγραφισμένους φαλλούς στους τοίχους, θέαμα όχι και τόσο αταίριαστο με τον λόφο τον οποίο ο εκκεντρικός άγιος παρομοίαζε με γυναικείο στήθος λόγω του στρογγυλού σχήματός του. Εισερχόμενος στον χώρο του μοναστηριού περιστρέφω τους κυλινδρικούς τροχούς προσευχής και συνεχίζω για τον ναό. Μπαίνοντας γίνομαι μάρτυρας ονοματοδοσίας ενός μικρού κοριτσιού. Ο πατέρας του το έφερε στον καλόγερο και εκείνος ψελλίζει μερικές λέξεις αναφέροντας το όνομα το οποίο θα δώσει στην μικρούλα ο πατέρας της. Αυτό είναι γραμμένο σε ένα κομμάτι μπαμπού που τράβηξαν τυχαία μετά από την προσευχή. Ρωτώ το πώς ονοματοδοτούνται τα παιδιά. Ζητούμενο είναι, μου απαντούν, το όνομα που θα δοθεί στο παιδί να ταιριάζει με τον προορισμό του.

Μπανγκλαντές / Το Τζαμί -μπιμπελό- των Χασάπηδων

Η πρόσοψη του τζαμιού αποτελείται από ένα τεράστιο ψηφιδωτό με μικρά γυαλιστερά πλακάκια. Είναι δε τόσο χαριτωμένα στολισμένο που προς στιγμήν νομίζω πως βλέπω ένα σκηνικό, όχι κάποια πραγματικό κτήριο. Η επιγραφή στην βάση του τζαμιού πληροφορεί πιστούς και περαστικούς για το έτος ανέγερσης: είναι το 1338 από Εγίρας, δηλαδή 1960 με την δική μας χρονολόγηση. Είναι ολόκληρο διακοσμημένο με μωσαϊκό τύπου «Τσίνι Τίκρι» τεχνοτροπία που βασίζεται σε γυαλί και κεραμικά. Περισσότερο μου θυμίζει όσο το παρατηρώ τεράστιο κινέζικο βάζο, παρά τζαμί. Πρόσοψη και κίονες συνθέτουν ένα ιδιαίτερο ντεκόρ με ημισελήνους, άστρα, βάζα με άνθη, ακόμη και αραβική καλλιγραφία.

Κάντυ/ Το Δόντι του Βούδα

Αν για κάτι είναι διάσημο το Κάντυ, αυτό είναι το Σρι Νταλάντα Μαλιγκάβα, ο «Ναός του Κειμηλίου του Ιερού Δοντιού». Εδώ βρίσκεται φυλαγμένος ο αριστερός κυνόδοντας του Βούδα, τον οποίον απέσπασε ακόλουθός του από τη σορό του Σιντάρτα την ώρα της καύσης του.
Ο ναός, χάρη στον οποίο το Κάντυ ανακηρύχθηκε τόπος παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, βρίσκεται στο ανακτορικό συγκρότημα, κάτι που δεν είναι άσχετο με τον θρύλο ότι όποιος κατέχει το Ιερό Δόντι του Βούδα κατέχει και την κοσμική εξουσία της Σρι Λάνκα για τον λόγο αυτόν από παλιά είχε και πολιτική σημασία το κειμήλιο αυτό.

Περιπετειώδης άφιξη στην «Αψίδα 22»

Η «Αψίδα 22» -απεικονίζεται στην οπίσθια όψη του χαρτονομίσματος των 100 νταλάσι- χτίστηκε το 1996 στη δεύτερη επέτειο του πραξικοπήματος και ονομάστηκε έτσι σε ανάμνηση της 22ας Ιουλίου, όταν έλαβε χώρα το coup d’ état του Τζαμέ και του Κυβερνώντος Συμβουλίου των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο έριξε τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Ανεγέρθη στον αυτοκινητόδρομο Μπαντζούλ – Σερεκούντα, ο οποίος συνδέει την πρωτεύουσα με τη μεγαλύτερη, με πληθυσμό άνω των 300 χιλιάδων κατοίκων, πόλη της Γκάμπια επί του Ατλαντικού

Στον Πύργο Νεμπόισα του Βελιγραδίου

Στον δεξιό τοίχο μπαίνοντας κρέμεται μια επιτοίχια μπρούτζινη επιγραφή που γράφει με ελληνικά κεφαλαία «ΡΗΓΑΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗΣ 1757 – 1798» και από κάτω με μικρά γράμματα αναφέρεται στον ρόλο του στην εθνική αφύπνιση των Ελλήνων, στον διά στραγγαλισμού θάνατό του από τους Οθωμανούς και στους Έλληνες συντρόφους του. Πιο δίπλα κρέμονται μερικοί χάρτες και ένας τεράστιος ξύλινος σταυρός. Αμέσως μετά, απέναντι από το γραφείο υποδοχής, εισιτηρίων και αναμνηστικών, ξεκινά η σκάλα που οδηγεί στους πάνω ορόφους, σε ένα πλήθος ενδιαφερουσών πληροφοριών που εκτίθενται και σε παράθυρα σκαλισμένα στους τοίχους, τα οποία προσφέρουν μια καταπληκτική θέα.

Στην μεγάλη περσική όαση του Κασάν

Το Κασάν θεωρείται ως η πιθανότερη πόλη από την οποία ξεκίνησαν οι 3 Μάγοι για να βρεθούν στην Βηθλεέμ κατά την γέννηση του Χριστού. Μια πόλη με μια ατμοσφαιρική κλειστή αγορά, με ένα καραβάν σεράι το οποίο ήταν σταθμός στον Δρόμο του Μεταξιού, με μαυσωλεία, ενδιαφέροντα τζαμιά, παλιά χαμάμ και παραδοασικά καφενεία.

Αργεντινή / Οι τρεις ταφές που συγκλόνισαν τους Αργεντινούς

Περπατώ στο θρυλικό Καμινίτο της Μπόκα. Στο μπαλκόνι ενός κιτρινομπλέ κτηρίου, στα χρώματα της Μπόκα Τζούνιορς, της διάσημης γειτονιάς με τα πολύχρωμα σπίτια, βλέπω τρία αγάλματα των πιο λατρεμένων λαϊκών ινδαλμάτων των Αργεντινών από μασέ παπιέ σαν να χαιρετούν τους περαστικούς. Γαρδέλ, Εβίτα, Μαραντόνα. Απουσιάζει ο τέταρτος. Και οι τρεις όμως συνδέονται κάπως μαζί του. Ο Γαρδέλ έζησε και πέθανε με μια σφαίρα στο στήθος όταν τον πυροβόλησε για μια γυναίκα ο πατέρας του Τσε. Η Εύα τον συνάντησε στο μιούζικαλ «Εβίτα». Και ο Μαραντόνα τον είχε τατουάζ στο μπράτσο.

Ινδία / Στην Πύλη του Αίματος

Μια στοιχειωμένη πύλη του 1544 στο Δελχί με ιστορίες εκτελέσεων, αδελφοκτονιών, σφαγών, με θρύλους και φαντάσματα τιμωρούς. Κλειστή πια η Πύλη του Αίματος, μαζεύει μόλις νυχτώσει μόνο τοξικομανείς, εκδιδόμενες και εκδιδόμενους, ενώ οι αστικοί μύθοι αποθαρρύνουν τους λευκούς να την πλησιάσουν.

Μύθοι και ιστορίες των Σλοβάκων μέσα από 10 αγάλματα της Μπρατισλάβα

Στις φωτογραφικές ταξιδιωτικές αναμνήσεις των πόλεων κυριαρχούν αλλού ουρανοξύστες, αλλού γέφυρες, αλλού ναοί, αλλού πάρκα, κ.ο.κ. Ανατρέχοντας στο φωτογραφικό υλικό που έφερα τον Αύγουστο του 2015 από την Μπρατισλάβα, τουλάχιστον στην Παλαιά […]

Ο Κοντορεβιθούλης και ο αστικός εκσυγχρονισμός

Χρηστομάνος και Κοτοπούλη εισάγουν καινά ήθη συνδιαμορφώνοντας και αυτοί στον οποίο βαθμό στο Zeitgeist της Ελλάδος της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνος , και όχι μόνο στο θέατρο, ενώ ο Περικλής Καραπάνος θα υπερασπιστεί την παλαιά τάξη πραγμάτων και τα χρηστά της ήθη.