Ετικέτα: ΤΑΞΙΔΙΑ

Στη Νέα Πλατεία του Βασιλέως

Η Νέα Πλατεία του Βασιλέως οφείλει την ύπαρξή της στον βασιλιά Χριστιανό Ε’. Αυτός, για να εδραιώσει το σύστημα της απόλυτης μοναρχίας που εισήγαγε το 1660 ο πατέρας του Φρειδερίκος Γ’, έριξε βάρος στην αστική ανάπλαση και στον αρχιτεκτονικό εξωραϊσμό της Κοπεγχάγης με όραμα τις «Βερσαλλίες της Δανίας» που εμπνεύστηκε στη Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΔ, όπου ταξίδεψε, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προτού ανέλθει στον θρόνο. Στις αναπλάσεις περιλαμβανόταν και η επέκταση -με αναδιοργάνωση των οχυρώσεών της- της πόλης με βάση σχεδιασμούς του 1649.

Στο τρίτο δαπανηρότερο ξενοδοχείο του κόσμου

To επτά αστέρων ξενοδοχείο «Emirates Palace», από τον Νοέμβριο του 2005 οπότε λειτούργησε έως το 2010, υπήρξε το τρίτο ακριβότερο στην κατασκευή του ξενοδοχείο στον κόσμο, καθώς η ανέγερσή του στοίχισε 3 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πολίτικο «street food»

Δεδομένης της ελληνικής και της ρωμαϊκής ταυτότητας του Βυζαντίου, δύο πολιτισμών όπου εμφανίστηκε το «φαγητό δρόμου», αλλά και της οθωμανικής παράδοσης, η Κωνσταντινούπολη είναι σήμερα μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη ποικιλία παγκοσμίως σε είδη και ποικιλίες «street food»

Στα φρούρια του Μάσκατ

Η προϊσλαμική, η πορτογαλική και η σύγχρονη ομανική περίοδος αντανακλώνται στα κάστρα του Ομάν και αυτός είναι ο λόγος που οι αρχές δείχνουν τα τελευταία χρόνια μεγάλο ενδιαφέρον για την αποκατάσταση και την αναπαλαίωσή τους

Τα μοάι του Άου Τόνγκαρικι

Εκτός της λατρευτικής σημασίας τους, τα μοάι, που θεωρούνταν ως ξενιστές των πνευμάτων των προγόνων, αποτελούσαν και σύμβολο ισχύος και κοινωνικής καταξίωσης. Ένα κοινό χαρακτηριστικό τους είναι πως, με εξαίρεση μια επτάδα αγαλμάτων, από τα συνολικά 877, όλα κοίταζαν στην ενδοχώρα με την πλάτη στραμμένη στον ωκεανό. Κάτι που εξηγείται ως «δέσμευση» ότι ξέκοψαν από τον τόπο καταγωγής των πρώτων κατοίκων του νησιού (κατ’ άλλους από την Πολυνησία, κατ’ άλλους από τη Νότια Αμερική) αφοσιωμένοι πλέον στη νέα τους πατρίδα.

Ταξίδι χωροχρόνου στο Καζιμιέρζ

8 Σεπτεμβρίου 1264. Ο δούκας της Μείζονος Πολωνίας Μπολέσλαφ ο Ευσεβής, σε μια πρωτοφανή στην ευρωπαϊκή Ιστορία κίνηση, υπογράφει στο Κάλις, την αρχαία Καλισία του Πτολεμαίου, τον Γενικό Χάρτη Ελευθεριών των Εβραίων, […]

Στη ζωοπανήγυρη του Καρακόλ

Μαζί με τους ζωέμπορους, στο παζάρι έχουν στηθεί στα κιόσκια και τους πάγκους τους διάφοροι
υπαίθριοι και πλανόδιοι μικροπωλητές. Κάποιοι μαγαζάτορες έχουν ετοιμάσει από νωρίς πίτες, λαχματζούν και πιροσκί μέχρι αναβατήρες αλόγων. Η διάταξη υπακούει σε κάποια λογική. Διαπιστώνω ότι η διάταξη υπακούει σε κάποια λογική. Αλλού είναι χώρος για άλογα, αλλού για ταύρους, αλλού για πρόβατα. Η ζωοπανήγυρις φαίνεται με μια πρώτη ματιά ανδρική υπόθεση, κάπου – κάπου όμως διακρίνω και κάποιες γυναίκες.

Η Λευκή Πόλη του Τελ Αβίβ: Εκλεκτικισμός και παγκόσμια πρωτεύουσα του Μπαουχάους

Εκτός του Μπαουχάους, ήταν και ο Εκλεκτικισμός που χαρακτήρισε τα κτήρια της Λευκής Πόλης του Τελ Αβίβ, σε τόσο έντονο βαθμό, που δύσκολα συναντάς σε ευρωπαϊκές πόλεις τέτοιον πλουραλισμό τάσεων μοντερνισμού -και στη συγκεκριμένη περίπτωση του 20ού αιώνα- οι οποίες συν τοις άλλοις, αναμείχθηκαν με το ντόπιο ύφος. Ένα αποτέλεσμα ήταν και το να συνυπάρξουν αυλές, κήποι, πέργκολες, σιντριβάνια, αγροτικά και αστικά στοιχεία, σκάλες, μπαλκόνια, γραμματοκιβώτια, περβάζια, πόρτες, που, παρά το πλήθος τους, παρά τις διαφορετικές επιρροές και παρά τις εναλλαγές των στιλ μέσα στον χρόνο, συμβιώνουν συνθέτοντας έναν ενιαίο χαρακτήρα, ο οποίος δεν αλλοτριώθηκε με την πάροδο των δεκαετιών.

Στο Υδάτινο Χωριό των δεκατριών αιώνων

Το «Υδάτινο Χωριό» κατοικείται, σύμφωνα με ιστορικούς, από τον 8ο αιώνα και σήμερα ζουν εδώ 30.000 κάτοικοι. Αν και θεωρείται ενιαία πόλη, αποτελεί σύμπλεγμα σαράντα δύο καμπόνγκ, δηλαδή μικρών οικισμών, συνδεόμενων μεταξύ τους με ξύλινες πεζογέφυρες μήκους 36 χιλιομέτρων με κατοικίες, νοσοκομεία, σχολεία, καταστήματα, πυροσβεστικό σταθμό, αστυνομία, σωλήνες με πόσιμο νερό, ηλεκτρισμό, Wi-Fi και εστιατόρια.

Στην πρωτεύουσα των Ζαποτέκων

Πρώτη πρωτεύουσα των Ζαποτέκων, και διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κεντρικής τους ήταν το Μόντε Αλμπάν. Ακόμη και όταν μετέφεραν την πρωτεύουσά τους στην Μίτλα, έως ότου εξαφανιστεί το κράτος τους, το Μόντε Αλμπάν παρέμεινε πολιτιστική τους πρωτεύουσα.