Ετικέτα: ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Στους Κολοσσούς του Μέμνονος

27 π.Χ. Ισχυρός σεισμός καταστρέφει μερικώς τον βόρειο Κολοσσό. Το άνω μέρος καταρρέει και στο κάτω εμφανίζονται ρωγμές. Από την ημέρα αυτή, καθώς ο αέρας θα περνά μέσα από τις ρωγμές, ο Κολοσσός θα αρχίσει να τραγουδάει την αυγή, μία με δύο ώρες προτού ξημερώσει. Το τραγούδι, το οποίο ακούγεται σαν μουσικό φύσημα, όπως θα αναφέρει ο Έλληνας ιστορικός και γεωγράφος Στράβων που θα επισκεφθεί το μέρος επτά χρόνια αργότερα, λέγεται πως γίνεται αντιληπτό κυρίως τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Πιθανότατα αυτό να διαδόθηκε επειδή τότε πυκνώνουν οι επισκέψεις στα αγάλματα. Η ώρα που ακούγεται το τραγούδι, λίγο πριν το ξημέρωμα, θα εμπνεύσει τη μετονομασία των αγαλμάτων σε «Κολοσσούς του Μέμνονος».
Ο «τραγουδιστής» Μέμνων εμπνέει τον Χένρικ Ίψεν, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Τόμας Καρλάιλ, τον Χέγκελ.

Ο αρχαίος αιγυπτιακός ναός του Άμμωνος του Δεβόδ στην Μαδρίτη

Με την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν πλημμυρίζουν εδάφη της Κάτω Νουβίας και 120.000 Αιγύπτιοι και Σουδανοί ξεσπιτώνονται. Θα κινδυνεύσουν 22 αρχαιολογικοί τόποι και μνημεία,τα οποία το 1967 θα μεταφερθούν σε ασφαλή μέρη. Ένα από αυτά είναι και ο αφιερωμένος στον θεό Άμμωνα ναός του Δεβόδ στις όχθες του Νείλου, ο οποίος μεταφέρεται δια θαλάσσης στην Μαδρίτη και ξαναστήνεται το 1968 στο Πάρκο της Δύσεως.

Ο γύρος της αρχαίας Αιγύπτου σε 12 αγάλματα

Για 120 χρόνια, έως το 2021, το σομόν νεοκλασικό κτήριο στην Πλατεία Ταχρίρ της παλαιάς «ευρωπαϊκής» συνοικίας Ισμαηλία, ανατολικά του Νείλου, απετέλεσε πόλο έλξεως εκατομμυρίων επισκεπτών από όλον τον κόσμο, ώσπου να λειτουργήσει στην Γκίζα το μεγαλύτερο παγκοσμίως αρχαιολογικό μουσείο, το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο.
Στις 3 Αυγούστου 1999 περιηγήθηκα στις αίθουσές του ιστορία 5.000 χρόνων.

Στο Κομ Όμπο των Πτολεμαίων

Πρόκειται για την αρχαία Νουμπτ, ή Κομ Όμπο, όπως θα γίνουν γνωστοί μετά την αραβική κατάκτηση οι Όμβοι. Ο ναός θα χτιστεί στην κορυφή ενός αμμώδους λόφου. Θα αφιερωθεί στον αρχαιότερο γνωστό Αιγύπτιο θεό, τον γερακόμορφο Ώρο. Οι Φαραώ ταυτίζονται με αυτόν εν ζωή, και μετά θάνατον με τον πατέρα του Όσιρι, ήδη από το 2400 π.Χ., από όταν χρονολογούνται τα παλαιότερα Κείμενα των Πυραμίδων που βρέθηκαν στη νεκρόπολη της Σακάρ