Ετικέτα: ΘΕΑΤΡΟ

Βουλγαρία / Το ρωμαϊκό θέατρο της Φιλιππούπολης

Το ημικυκλικό κοίλον με τις 28 ομόκεντρες σειρές μαρμάρινων καθισμάτων και τα 82 μέτρα μήκος κοιτάζει νότια, στην αρχαία πόλη και την οροσειρά της Ροδόπης. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα συντηρημένα αρχαία ρωμαϊκά θέατρα στον κόσμο και χρησιμοποιείται ακόμη. Βέβαια όχι για μονομαχίες σαν αυτές που παρακολουθούσαν ακόμη και 7.000 θεατές στον χώρο του, αλλά πολιτιστικά δρώμενα, όπως συναυλίες, και με μόλις 3.500 θέσεις.

Το Ρωμαϊκό Θέατρο του Αμμάν

Η αρχιτεκτονική του θεάτρου είναι προσεγμένη, αποδίδοντας μεγάλη σημασία στην ακουστική. Έτσι, το κοίλον, του οποίου η διάμετρος είναι γύρω στα 100 μέτρα, με την κλίση που του δόθηκε, επέτρεπε να ακούνε καθαρά τους διαλόγους στις παραστάσεις και οι θεατές στις τελευταίες κερκίδες του άνω διαζώματος. Σχεδόν τέσσερις αιώνες εμπειρία των Ρωμαίων στο ανέβασμα θεατρικών έργων, από το 240 π.Χ., όταν δόθηκε η πρώτη παράσταση, και 2,5 αιώνες από την κατασκευή του πρώτου πέτρινου θεάτρου από τον Πομπήιο το 55 π.Χ. ήταν αρκετό διάστημα για να αφήσουν μια εξαιρετική κατασκευή. Ακόμη και ο προσανατολισμός του, καθώς το θέατρο «κοιτάζει» προς τον Βορρά, επελέγη με γνώμονα να μην ενοχλούνται από τον ήλιο οι θεατές, αφού οι παραστάσεις δίνονταν στη διάρκεια της ημέρας.

Όπερα και μοντερνισμός στην πρωτεύουσα του καφέ

Τρίτη 26 Νοεμβρίου 1911. Η αριστοκρατία του Σάο Πάουλο υποδέχεται με ενθουσιασμό τα εγκαίνια του Theatro Municipal de São Paulo. Είναι εκλεκτικιστικού ύφους, δηλαδή του στυλ που κυριαρχεί στην Ευρώπη ήδη από το δεύτερο ήμισυ του προηγούμενου αιώνα, συνδυάζοντας στοιχεία αναγεννησιακά, μπαρόκ και αρτ νουβώ. Και εσωτερικά όμως το θέατρο φαίνεται επιβλητικό έτσι όπως είναι επενδεδυμένο με μάρμαρο και φύλλα χρυσού. Στη μεγάλη αίθουσα, η οποία χωρά 1.500 θεατές, επικρατεί το πορφυρό χρώμα και στην οροφή δεσπόζει ένας εντυπωσιακός κρυστάλλινος πολυέλαιος.

Όπερα στο Σαν Χοσέ από τον 19ο αιώνα

1897. Στο Σαν Χοσέ εγκαινιάζεται το Εθνικό Θέατρο της Κόστα Ρίκα. Πρώτη παράσταση στις 21 Οκτωβρίου είναι ο «Φάουστ» του Σαρλ Γκουνό, οπερατική μεταφορά του κλασικού έργου του Γκαίτε, από την Compagnie d’ Opéra Française. Το ίδιο έργο είχε επιλεγεί στα εγκαίνια της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης στις 22 Οκτωβρίου 1883 στο κτήριο της 39ης και Μπρόντγουεϊ.

Αλβανία / Το κτήριο – ημερολόγιο 29.717 ημερών αλβανικής Ιστορίας

Το κτήριο που στεγάζει το θέατρο και κινηματογράφο «Σαβοΐα», αντανακλά την κυριαρχία των Ιταλών αρχιτεκτόνων στην Αλβανία από το 1924, χρονιά όταν εκπονήθηκε το Δεύτερο Κανονιστικό Σχέδιο των Τιράνων από τον εκλεκτικιστή Αρμάντο Μπρασίνι, Ο Μπρασίνι, αντίζηλος του αρχιτέκτονα του Ναζισμού Άλμπερτ Σπέερ, θα ταυτίσει το όνομά του με τα Νέα Τίρανα, την Πλατεία Σκεντέρμπεη και τα πέριξ. Χάρη σε αυτόν, την οθωμανική όψη διαδέχεται μια ευρωπαϊκή αισθητική, κυρίως ιταλικού μονουμενταλισμού και ιστορικισμού, κατά βάση νεοκλασικού και νεοαναγεννησιακού, αλλά και αρτ νουβώ.

Ο Κοντορεβιθούλης και ο αστικός εκσυγχρονισμός

Χρηστομάνος και Κοτοπούλη εισάγουν καινά ήθη συνδιαμορφώνοντας και αυτοί στον οποίο βαθμό στο Zeitgeist της Ελλάδος της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνος , και όχι μόνο στο θέατρο, ενώ ο Περικλής Καραπάνος θα υπερασπιστεί την παλαιά τάξη πραγμάτων και τα χρηστά της ήθη.

Η Ελένη Παπαδάκη, ο Πιραντέλλο και η θέση Νο 2

Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 1964. Σε λίγες ημέρες κλείνουν 20 χρόνια από την κρύα νύχτα που δολοφονήθηκε η Ελένη Παπαδάκη. Ο Αλέξης Σολομός ανεβάζει Πιραντέλλο. Το «Να ντύσουμε τους γυμνούς», έργο για το οποίο η Παπαδάκη γνώρισε διθυραμβικές κριτικές.

Άλκηστις και «Χριστιανοπρομηθεϊκός» από μηχανής θεός

Στις 17 και 18 Ιουλίου το Εθνικό θα ανεβάσει στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου την «Αλκήστιδα» του Ευριπίδη σε σκηνοθετική επιμέλεια Θωμά Μοσχόπουλου με την Μαρία Σκουλά (Άλκηστις) τον Χρήστο Λούλη (Άδμητος) […]

Ο μπάτσος που δάκρυσε σε μια στιγμή συγκίνησης της Έλλης Λαμπέτη

Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα έβλεπα αστυνομικό –και μάλιστα μέσα στο τμήμα εν ώρα υπηρεσίας- να δακρύζει συγκινημένος. Ήταν κάτι έξω από τη συνηθισμένη εικόνα που έδινε ηθελημένα ή αθέλητα ο «μπάτσος» […]