Κατηγορία: ΑΜΕΡΙΚΗ

Όπερα και μοντερνισμός στην πρωτεύουσα του καφέ

Τρίτη 26 Νοεμβρίου 1911. Η αριστοκρατία του Σάο Πάουλο υποδέχεται με ενθουσιασμό τα εγκαίνια του Theatro Municipal de São Paulo. Είναι εκλεκτικιστικού ύφους, δηλαδή του στυλ που κυριαρχεί στην Ευρώπη ήδη από το δεύτερο ήμισυ του προηγούμενου αιώνα, συνδυάζοντας στοιχεία αναγεννησιακά, μπαρόκ και αρτ νουβώ. Και εσωτερικά όμως το θέατρο φαίνεται επιβλητικό έτσι όπως είναι επενδεδυμένο με μάρμαρο και φύλλα χρυσού. Στη μεγάλη αίθουσα, η οποία χωρά 1.500 θεατές, επικρατεί το πορφυρό χρώμα και στην οροφή δεσπόζει ένας εντυπωσιακός κρυστάλλινος πολυέλαιος.

Η Σάντα Μαρία Ντε Λος Ντολόρες των αστικών μύθων

Παρατηρώντας την εκκλησία, χρώματα και αναλογίες μου φαίνονται ταιριαστά με το περιβάλλον. Κάτι που δεν είναι εύκολο να το πετύχει κάποιος όταν μεταφέρει μπαρόκ αρχιτεκτονική σε ένα «ινδιάνικο» τοπίο. Την προσοχή μου τραβούν τρεις κύκλοι στην πρόσοψη. Στο κέντρο έχει τοποθετηθεί η καρδιά του Ιησού και στα δεξιά και τα αριστερά καρφιά, μια σκάλα, ξύλο, μαστίγιο και δόρυ, τα οποία παραπέμπουν στη Σταύρωση. Οι τρεις κύκλοι διαχωρίζονται από ρωμαϊκούς κίονες που μοιάζουν, χωρίς να είναι πραγματικά, «σολομωνικοί στύλοι» έτσι όπως έχουν σκαλιστεί έλικες.

Στο σύνορο βορείου και νοτίου ημισφαιρίου

Η Ciudad Mitad del Mundo, λίγο έξω από το Κίτο, είναι μια μικρή δημόσια έκταση μέσα από την οποία περνά η γραμμή του Ισημερινού, βαμμένη στο έδαφος σε έντονο κίτρινο χρώμα, υποδεικνύοντας το όριο βόρειου και νότιου ημισφαιρίου. Ξεκινά από έναν πέτρινο κόλουρο οβελίσκο με μια πεπλατυσμένη σφαίρα στην κορυφή βάρους 5 τόνων και διαμέτρου 4,5 μέτρων, το «Μνημείο του Ισημερινού». Ήταν εδώ κοντά το σημείο όπου έφτασε Ιούνιο του 1736 αποστολή της Γαλλικής Γεωδαιτικής Αποστολής με γεωφυσικούς, τοπογράφους και γεωγράφους που υπολόγισαν την περίμετρο της Γης, κάτι που βοήθησε έκτοτε στην καθιέρωση πολλών διεθνών μέτρων και σταθμών.

Στο Κατέτσε της μπόσα νόβα και της ζετουλιανής εποχής

Το Κατέτσε δεν είναι ο ορισμός της τουριστικής περιοχής. Δεν είναι ούτε Κοπακαμπάνα ούτε Ιπανίμα. Ωστόσο, είναι το αντιπροσωπευτικότερο μέρος του Ρίο για όσους ενδιαφέρονται να βρουν πορτογαλικό αποικιακό χρώμα, μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τον απόηχο της χρυσής εποχής του Ρίο. Η περίοδος αυτή, της μπόσα νόβα, την οποία θυμούνται με νοσταλγία οι παλαιότεροι Καριόκας, συμπίπτει με την αίγλη του παλιού Ρίο. Αυτή θα εξαφανιστεί στις 21 Απρίλιου 1960, όταν η πρωτεύουσα, με την έδρα των τριών εξουσιών και τις πρεσβείες, θα μετακομίσει στην Μπραζίλια. Σταδιακά, η νέα πρωτεύουσα της Βραζιλίας θα γίνει η πλουσιότερη πόλη μεταξύ όλων των λατινοαμερικάνικων μεγαλουπόλεων.

Οι πολυαίωνες περιπέτειες του καθεδρικού του Σαν Σαλβαδόρ

Τις τελευταίες ημέρες του 2012, ο 53χρονος αρχιεπίσκοπος Χοσέ Λουίς Εσκόμπαρ Άλας δίνει εντολή να αφαιρεθούν από την πρόσοψη του καθεδρικού τα 2.700 κεραμικά της τοιχογραφίας του Φερνάντο Γιορτ. Αυτό εξοργίζει τους Σαλβαδοριανούς και ακόμη περισσότερο όταν πληροφορούνται ότι ο αρχιεπίσκοπος πήρε την απόφαση χωρίς να συνεννοηθεί με την κυβέρνηση. Οι κάτοικοι ξεσηκώνονται, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «παίρνουν φωτιά», πρωτοβουλίες πολιτών σχηματίζονται, όπως οι Indignados por el mural οι οποίοι δημιουργούν σελίδα στο Facebook με «φωτογραφία προφίλ» την τοιχογραφία. Οι αντιδράσεις ωστόσο αποδεικνύονται μάταιες. Παρά την επίσημη καταδίκη του υπουργείου Πολιτισμού και την ανακοίνωσή του ότι αυτή ενέργεια αντιτίθεται στην κρατική νομοθεσία προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, η τοιχογραφία καταστρέφεται, πράξη που θα αποτελεί το υπ’ αριθμό ένα θέμα συζητήσεων στη χώρα κατά το επόμενο διάστημα.

Γιουκατάν / Η μύτη του Τσάακ έφερε βροχή στο Καμπά

Ο τελετουργικός Ναός των Μασκών φέρει στην πρόσοψη εκατοντάδες εξέχουσες σμιλεμένες πέτρες που παριστάνουν μύτες και άλλες τόσες χαραγμένες πέτρες για μάτια, συνθέτοντας πάνω από 300 μάσκες του Τσάακ, του Ουρανίου  Όφεως και Θεού της Βροχής. Σύμφωνα με μια θεωρία, όταν οι προεξέχουσες πέτρινες καμπύλες είναι κυρτές, με το άνοιγμα προς το έδαφος, συμβολίζουν τη μύτη του Τσάακ που στάζει βροχή και, όταν είναι κοίλες, με το άνοιγμα προς τον ουρανό, αναπαριστούν τις ευχαριστίες και τις δεήσεις για βροχή.

Αναζητώντας τον Κάρλος Φονσέκα

Μετά από 20 λεπτά περπάτημα μέσα από το κέντρο της πόλης, φτάνω στην «Casa Museo Comandante Carlos Fonseca», στην αρχή ενός ανηφορικού δρόμου που συνεχίζει προς τα νότια και μόλις ένα τετράγωνο απόσταση από το πάρκο Ρούμπεν Νταρίο. Παρότι το μουσείο, η κατοικία όπου μεγάλωσε ο Φονσέκα, είναι μικρό, παρέχει κατατοπιστικές πληροφορίες για τον (συν)ιδρυτή του FSLN και θεωρητικό των Σαντινίστας. Τόσο για τη ζωή του, μέσα από αρκετές φωτογραφίες και αναφορές, όσο και για την πολιτική του δράση, όχι μόνο στην Νικαράγουα, αλλά και σε χώρες του εξωτερικού, όπως το 1959 στην Κούβα και στην Ονδούρα, όπου η ομάδα του αποδεκατίστηκε σε ένα αποτυχημένο αντάρτικο κίνημα. Στο μουσείο εκτίθενται αποκόμματα εφημερίδων, μεταξύ τους και ένα που αναγγέλλει τον θάνατό του στις 8 Νοεμβρίου 1976 σε δασώδη βουνά πολεμώντας κατά της Εθνικής Φρουράς του Σομόζα, τρία χρόνια προτού ανατραπεί ο δικτάτορας, μαζί με διάφορα ντοκουμέντα και προσωπικά του αντικείμενα όπως τα γυαλιά του και ένα ΑΚ-47.

Το Τρινιδάδ των Ιησουιτών

Μία από τις περιφημότερες, και από τις τελευταίες ρεντουσιόνες, περιοχές όπου ασκείται συστηματικός προσηλυτισμός των Γκουαρανί και όπου οι τελευταίοι ζουν σε καθεστώς κοινοκτημοσύνης.ς που χτίζονται πέριξ του ποταμού Παρανά, κάπου δηλαδή στον παραγουανικό Νότο και τον αργεντίνικο Βορρά, είναι και η Σαντινίσιμα Τρινιδάδ ντε Παρανά, η οποία ιδρύεται το 1706. Οι Ιησουίτες όμως δεν θα μακροημερεύσουν στην περιοχή. Το 1767 θα εκδιωχθούν και οι έποικοι θα εξοντώσουν τους ιθαγενείς, θα λεηλατήσουν τις φάρμες και θα αρπάξουν τα κοπάδια τους.

Ροσίνια: Στη μεγαλύτερη φαβέλα της Βραζιλίας

Η φαβέλα Λα Ροσίνια, μία από τις φτωχότερες της χώρας, βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πολυτελείς συνοικίες του Ρίο ντε Ζανέιρο, το Σάο Κονράντο με νάιτ κλαμπ, malls, γήπεδο γκολφ και λέσχες πλουσίων, και την Γκάβεα των διανοούμενων, των πανεπιστημίων, των σταρ και των μποέμ καλλιτεχνών .Από εδώ, στον Νότο του Ρίο, η παραλία απέχει μόλις 1 χιλιόμετρο. Παρά όμως αυτή την εγγύτητα και την γειτνίαση με δύο αστικές συνοικίες, οι Καριόκα, όπως ονομάζονται οι κάτοικοι του Ρίο (αν και επισήμως ονομάζονται «Φλουμινένσε», όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πολιτείας), αποφεύγουν επιμελώς να περάσουν από εδώ. Κι αν το κάνουν, συνήθως δεν έρχονται για «νόμιμη» δραστηριότητα.

Στο Μοντεβιδέο της art deco, του μάτε και του «έξω καρδιά»

Το Μοντεβιδέο αντανακλά ακόμη και σήμερα τον πλούτο του παρελθόντος, όταν στο τέλος του 19ου αιώνος η Ουρουγουάη είχε μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ από τις ΗΠΑ και ήταν από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Η οικονομική της ευμάρεια αντανακλάτο και στα γράμματα και τον πολιτισμό, ενώ το βιοτικό της επίπεδο ήταν το μεγαλύτερο από Αλάσκα μέχρι Γη του Πυρός.