Κατηγορία: ΕΥΡΩΠΗ

Στον σιδηροδρομικό σταθμό της Τιράσπολ

Έπειτα από 10 – 15 λεπτά περπάτημα από το κέντρο της πόλης, αρκετά ευχάριστη στο τελευταίο τμήμα της διαδρομής με τον ήσυχο δενδρόφυτο δρόμο, φθάνω στον σταθμό και κατευθύνομαι προς την έξοδο για τις δύο πλατφόρμες του. Δεν φαίνεται ψυχή. Λογικό άλλωστε, καθώς η κίνηση είναι ιδιαίτερα αραιή. Μόλις μια αμαξοστοιχία ημερησίως αναχωρεί για Οδησσό και μία για Κισινάου. Μισή ώρα μετά το μεσημέρι, είναι προφανώς πολύ νωρίς ακόμη για την αναχώρηση προς Κισινάου σε οκτώμισι ώρες και αρκετά αργά από την άφιξή του από τη μολδαβική πρωτεύουσα λίγες ώρες νωρίτερα. Όπως επίσης είναι αργά για το τρένο που φεύγει Σαββατοκύριακα προς Ουκρανία αλλά και νωρίς για αυτό που έρχεται σε δεκατρείς ώρες από Κισινάου με προορισμό το Κίεβο.

Το μνημειακό «Νησί των Δακρύων» στο Μινσκ

Σάββατο 18 Ιουλιου 2015. Παρότι είναι νωρίς το πρωί, ήδη έχουν εναποτεθεί άνθη δίπλα στη βάση του παρεκκλησιού που περιβάλλουν μορφές σαν στοιχειωμένες. Πρόκειται για τις πενθούσες μητέρες, αδελφές και χήρες των νεκρών Λευκορώσων στρατιωτών, οι περισσότεροι στην ηλικία που τυπικώς αποκαλούνται «teenagers», στον πόλεμο του Αφγανιστάν. Πιο δίπλα έχει κατασκευαστεί σιντριβάνι με τη μορφή ενός αγοριού του οποίου τα χαρακτηριστικά θυμίζουν άγγελο – άλλωστε η ονομασία του είναι Φύλακας Άγγελος. Χάρη στην ευρηματικότητα και τη φαντασία του δημιουργού του, ένας ειδικός μηχανισμός έχει κατασκευαστεί έτσι ώστε να πέφτουν ανά κάποια δευτερόλεπτα από τη μύτη σταγόνες νερού που παραπέμπουν σε δάκρυα.

Οι κατακόμβες του Λουξεμβούργου

Προχωρώντας στο υπόγειο δίκτυο εμπλουτίζω τις γνώσεις μου για το πώς ήταν η παλαιά πόλη. Βλέπω σπηλιές, διαδρόμους και κάποια μπαλκόνια με θέα στο ποτάμι που λαξεύτηκαν ή ανοίχτηκαν με εκρήξεις στον βράχο. Από κάποια παράθυρα, κανόνια «σημαδεύουν» τα σημεία από όπου επετίθεντο αιώνες πριν οι επίδοξοι κατακτητές. Η δροσιά είναι ευχάριστη και η θέα εξαίσια δίνοντάς μου την ευκαιρία να παρατηρήσω άνετα το χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής προηγούμενων αιώνων. Η διάταξη είναι δαιδαλώδης σε κάποια σημεία και δεν είναι καθόλου δύσκολο να χαθείς, όπως είναι και τεράστιο, αφού σχεδιάστηκε για να υποδεχτεί χιλιάδες στρατιώτες, ιππείς, άλογα, τεχνίτες, μαγείρους, εργαστήρια, αποθήκες, ακόμη και σφαγεία, ενώ τον 20ό αιώνα τούνελ και σπηλιές χρησίμευσαν ως καταφύγιο 35.000 Λουξεμβούργιων από αεροπορικές επιδρομές.

Φαναριώτικες μνήμες στον ναό Σταυροπόλεως

Ηγεμονεύοντος του Νικολάου Μαυροκορδάτου στη Βλαχία, χτίζεται το 1724 από τον καταγόμενο από την Πωγωνιανή Ιωαννίνων ιερομόναχο και αρχιμανδρίτη Ιωαννίκιο Στρατονικέα η Μονή Σταυροπόλεως στον περίβολο του πανδοχείου του, με τα έσοδά του να χρηματοδοτούν την ανέγερση της Manastirea Stavropoleos ή αλλιώς Biserica Stavropoleos, δηλαδή του Ναού της Σταυροπόλεως, όπως επίσης ονομάζεται. Ο ναός χτίζεται σε «Μπρονκοβενέσκ στύλε», υβριδικό αρχιτεκτονικό ύφος της Βλαχίας με βυζαντινά, υστεροαναγεννησιακά, μπαρόκ και οθωμανικά στοιχεία. Θα ονομαστεί έτσι από τον Κωνσταντίνο Μπρινκοβεάνου (ο οποίος με τη σειρά του πήρε το όνομά του από τη γενέτειρά του, το χωριό Μπρινκοβάνι της Βλαχίας), ηγεμόνα της Βλαχίας μεταξύ 1688 και 1714. Ο ελληνομαθής και φιλέλληνας Μπρινκοβεάνου οργάνωνε φιλολογικές βραδιές με ανάγνωση κειμένων στην αρχαία ελληνική και βοήθησε αρκετούς Έλληνες να σπουδάσουν.

Ζυρίχη / Στην Πλατεία των Παρελάσεων

Αν Ελβετία σημαίνει «τράπεζες», «ρολόγια», «σοκολάτες» και «χρήμα», τότε το καταλληλότερο σημείο για να τα βρει κάποιος όλα αυτά μαζεμένα, είναι η Παράντενπλατς, η «Πλατεία Παρελάσεων» της Ζυρίχης, την οποίας η ιστορία αριθμεί σχεδόν μισή χιλιετία. Η πλατεία που οδηγεί στα γνωστότερα σημεία της μεγαλύτερης ελβετικής πόλης, όπως η παλαιά Ζυρίχη, η ομώνυμή της λίμνη και η Μπάνχοφστρασσε, μία από τις δέκα ακριβότερες οδούς του κόσμου έχοντας καταταγεί κάποιες χρονιές τρίτη ακριβότερη παγκοσμίως και πρώτη πανευρωπαϊκά, είναι συνώνυμη του ελβετικού πλούτου και πολυτέλειας.

Σαν Μαρίνο / Στην Πλατεία της Αγίας Αγάθης

Μια από τις πιο γραφικές γωνιές του Σαν Μαρίνο είναι και η Πλατεία της Αγίας Αγάθης, η Piazza Sant’ Agata. Σε αυτήν δεσπόζει το επιβλητικό μπρούτζινο μνημείο του Τζιρόλαμο Γκότζι, το οποίο δημιούργησε το 1939 ο γλύπτης και χαράκτης από την Καρμανιόλα του Τορίνο Ενρίκο Σαρόλντι. Ο Γκότζι ήταν ο ένας από τους δύο κυβερνήτες οι οποίοι από το 1243 εκλέγονται για ένα εξάμηνο, κάθε 1η Απριλίου και 1η Οκτωβρίου, και ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντίσταση των Σαμμαρινέζων εναντίον των κατακτητών του Τζιούλιο Αλμπερόνι. Το μνημείο αποτελείται από ένα κυβικό σύμπλεγμα Σαμμαρινέζων στρατιωτών, μπροστά από αυτό τους οδηγεί ο Γκότζι και όλοι μαζί βρίσκονται πάνω σε ένα πανύψηλο συμπαγές λίθινιο βάθρο με φόντο μια επιβλητική τριπλή αψίδα.

Στην «πρωτεύουσα» της art nouveau αρχιτεκτονικής

Η Ρίγα διαθέτει τα περισσότερα και εντυπωσιακότερα κτήρια αρ νουβώ στον κόσμο. Ένα από τα ωραιότερα κτήρια της Ρίγα, είναι η αρ νουβώ πολυκατοικία που βρίσκεται στην αρχή της οδού Αλβέρτου, στην Alberta iela 2a, η οποία χτίστηκε το 1902 σε σχέδιο του Μιχαήλ Αϊζενστάιν, πατέρα του σκηνοθετη Σεργκέ Αϊζενστάιν. Μάλιστα, σε αυτήν γεννήθηκε το 1909 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Ρωσοβρετανός φιλόσοφος και ιστορικός Αϊζάια Μπερλίν.

Ταλίν: Μια μεσαιωνική Silicon Valley

Η γοητεία του Ταλίν είναι ο συνδυασμός του έντονου μεσαιωνικού στοιχείου, τόσο έντονα χρωματισμένου, ώστε να θυμίζει «παραμυθένια» πόλη, με τη σύγχρονη τεχνολογία. Το Ταλίν έχει χαρακτηριστεί «Silicon Valley της Ευρώπης», έχει τη μεγαλύτερη αναλογία startups ανά κάτοικο, ανήκει στις πιο ανταγωνιστικές επιχειρηματικά πόλεις διεθνώς και ταυτόχρονα περιλαμβάνεται στις 10 κυριότερες ψηφιακές πόλεις του κόσμου.

Νυρεμβέργη / στην Γέφυρα του Δήμιου

Το 1553 ο μηχανορράφος μαργράβος του Βρανδεμβούργου – Κούλμπαχ, Αλβέρτος – Αλκιβιάδης, ομιλεί στους συγκεντρωμένους. Καταγγέλλει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, προαναγγέλλοντας την εκτέλεση τριών συλληφθέντων συνωμοτών. Υπάρχει όμως ένα τεχνικό πρόβλημα. Η πόλη δεν έχει δήμιο. Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους βρίσκεται και ο ξυλουργός Χάινριχ Σμιτ. Ο Σμιτ παγώνει μόλις ο μαργράβος τον δείχνει με το δάχτυλο απευθύνοντάς του τον λόγο: «Εσύ! Αναλαμβάνεις να κρεμάσεις αυτούς τους τρεις!». Ο Σμιτ αναγκάζεται να δεχθεί. Αυτό όμως θα αλλάξει τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του. Δεν θα μπορέσει ούτε να επιστρέψει στην τέχνη του, ούτε να ασκήσει άλλο επάγγελμα. Τα αυστηρά ήθη απαγορεύουν στους καθώς πρέπει οποιαδήποτε σχέση με δήμιους. Πρόκειται για επάγγελμα αποσυνάγωγων, συχνά κληρονομικό. Έτσι, και ο γιος του Χάινριχ ο Φραντς Σμιτ, θα γίνει δήμιος. Θα αποκτήσει τέτοια επαγγελματική δεξιοτεχνία, που θα γίνει γνωστός ως «Μάιστερ Φραντς». Θα πεθάνει 79 ετών το 1634 αφήνοντας ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ημερολόγιο όπου περιγράφει τις 361 εκτελέσεις και τις 345 ελάσσονες σωματικές τιμωρίες στα 41 χρόνια καριέρας, στην οποία άσκησε παράλληλα και το λειτούργημα του θεραπευτή έχοντας βοηθήσει 15.000 συμπολίτες του. Θα ταφεί δημοσία δαπάνη κοντά στους τάφους επιφανών Νυρεμβέργιων όπως οι Άλμπρεχτ Ντύρερ και Χανς Ζακς. Ο «άθλος» του Σμιτ συνίσταται στο ότι, αν και άσκησε επάγγελμα αποσυνάγωγου, έχοντας εκτελέσει δύο άτομα στην πυρά, θανάτωση επιβαλλόμενη σε ομοφυλόφιλους και κιβδηλοποιούς, μία παιδοκτόνο με πνιγμό, και πολλούς με σπαθί, αγχόνη τροχό, κατόρθωσε να γίνει αξιοσέβαστο μέλος της νυρεμβέργιας κοινωνίας, γεγονός αδιανόητο εκείνους τους αιώνες.

Στην απέρριτη καταπράσινη πρωτεύουσα της Μολδαβίας

Κισινάου. Η πιο πράσινη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τις θηριώδεις σοβιετικού ύφους λαϊκές πολυκατοικίες, το μεγάλο υπαίθριο παζάρι, το Εθνικό Θέατρο Μιχάι Εμινέσκου, το Εθνικό Μουσείο Τεχνών, τα γλυπτά συμπλέγματα «ηρωισμού», τον ιστορικό σιδηροδρομικο σταθμό και τις υπαίθριες συναυλίες κλασσικής μουσικής.