ΕΥΡΩΠΗ

Σαν Μαρίνο / Στην Πλατεία της Αγίας Αγάθης

Πλατεία Αγίας Αγάθης. Το μνημείο του Τζιρόλαμο Γκότζι και το κτήριο του Θεάτρου Τιτάνο μετά την ανακαινισή του το 1936.

Ο Τζιούλιο Αλμπερόνι δεν ήταν ένας απλός καρδινάλιος. Στην Ιστορία έχει μείνει ως ένας ικανός στρατιωτικός, ως ισχυρός πολιτικός, ως εξαίρετος γευσιγνώστης (δύο πιάτα, το «Coppa del Cardinale» που έχει βάση το χοιρινό, σπεσιαλιτέ της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Πιασέντσα της Ιταλίας, και το «Timballo Alberoni» με μακαρόνια, τυρί, βούτυρο, σάλτσα γαρίδας και μανιτάρια, πήραν το όνομά του), ως «bon vivant», ως συλλέκτης έργων τέχνης και ως δολοπλόκος. Η δε περιπετειώδης ζωή του περιελάμβανε από τη διοίκηση λεπροκομείου μέχρι φυλακίσεις και αυτοεξορίσεις, ακόμη δε και κατηγορίες για παιδεραστία. Ως εκ τούτου, ήταν επόμενο αυτή η πολυσχιδής προσωπικότητα να προξενεί, με την αναφορά και μόνο του ονόματός της, είτε θετικούς είτε αρνητικούς συνειρμούς.

Στη Δημοκρατία του Σαν Μαρίνο, την παλαιότερη δημοκρατία του κόσμου, από την 1η Σεπτεμβρίου του 1600, το όνομα του Τζιούλιο Αλμπερόνι προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς, και όχι αδίκως. Η ορεινή αυτή χώρα, περίκλειστη μέσα στην ιταλική επικράτεια, έχει κατακτηθεί στρατιωτικά τρεις φορές στην ιστορία της. Η δεύτερη ήταν στις 17 Οκτωβρίου του 1739, όταν ο Αλμπερόνι, λεγάτος του Πάπα στη Ραβέννα, κατέλαβε τη χώρα, άλλαξε το σύνταγμά της και απαίτησε από τους Σαμμαρινέζους να παραδώσουν την εξουσία στα Παπικά Κράτη, παρά τις αντίθετες εντολές που του είχε δώσει ο Πάπας Κλήμης ΙΒ’. Ωστόσο, χάρη στην αντίσταση, τη μαζική ανυπακοή των Σαμμαρινέζων και, εν τέλει, την επιστολή που παρέδωσαν στον Πάπα ζητώντας να αποκατασταθεί η ανεξαρτησία της χώρας τους, ο Κλήμης αποδέχθηκε το αίτημά τους. Έτσι, όπως και την πρώτη φορά που είχε κατακτηθεί στρατιωτικά το Σαν Μαρίνο, το 1503 από τον Καίσαρα Βοργία, έτσι και το 1739 η κατοχή διήρκεσε ελάχιστους μήνες.

Η οροφή και οι εξώστες του Θεάτρου Τιτάνιο

Μάρτιος 2018. Ταξιδεύοντας στην Ιταλία, με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο, εντάσσω στο πρόγραμμά μου και τη Δημοκρατία του Σαν Μαρίνο, μια χώρα με μακραίωνη ιστορία και παράδοση, που έχει ιδρυθεί πριν από 1.717 χρόνια, επί Διοκλητιανού αυτοκράτορος.

Το μοναδικό κρατίδιο σε ολόκληρη την Ιταλική Χερσόνησο (εξαιρέσει του ιδιότυπου κρατιδίου του Βατικανού) που παρέμεινε ανεξάρτητο από την εποχή του μεσαίωνα (και μίας από τις πέντε πόλεις κράτη στην Ευρώπη που το κατάφεραν μαζί με το Βατικανό, το Λιχτενστάιν, το Μονακό και την Ανδόρα) διαθέτει μια πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα, εξαιρετική αρχιτεκτονική αισθητική, έντονα παραδοσιακό χρώμα και όλα αυτά σε ένα μαγευτικό ορεινό τοπίο. Κάτι που είχα διαπιστώσει λίγες ώρες νωρίτερα, σε μια νυχτερινή βόλτα κυριολεκτικά ανάμεσα στα σύννεφα.

Μια από τις πιο γραφικές γωνιές του Σαν Μαρίνο είναι και η Πλατεία της Αγίας Αγάθης, η Piazza Sant’ Agata. Σε αυτήν δεσπόζει το επιβλητικό μπρούτζινο μνημείο του Τζιρόλαμο Γκότζι, το οποίο δημιούργησε το 1939 ο γλύπτης και χαράκτης από την Καρμανιόλα του Τορίνο Ενρίκο Σαρόλντι. Ο Γκότζι ήταν ο ένας από τους δύο κυβερνήτες οι οποίοι από το 1243 εκλέγονται για ένα εξάμηνο, κάθε 1η Απριλίου και 1η Οκτβρίου, και ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντίσταση των Σαμμαρινέζων εναντίον των κατακτητών του Τζιούλιο Αλμπερόνι. Το μνημείο αποτελείται από ένα κυβικό σύμπλεγμα Σαμμαρινέζων στρατιωτών, μπροστά από αυτό τους οδηγεί ο Γκότζι και όλοι μαζί βρίσκονται πάνω σε ένα πανύψηλο συμπαγές λίθινιο βάθρο με φόντο μια επιβλητική τριπλή αψίδα.

Η θέα από την πλατεία

Στα αριστερά του αγάλματος, βρίσκεται το Teatro Titano, το μεγαλύτερο θέατρο της χώρας, το οποίο ονομάστηκε έτσι από το όρος στο οποίο πρωτοκατοικήθηκε η πόλη το 328 μ.Χ. Χτίστηκε το 1750 και ανακατασκευάστηκε το 1936, για να εγκαινιασθεί επισήμως από τους capitani reggenti στις 3 Σεπτεμβρίου του 1941. Η σκηνή του θεάτρου είναι διακοσμημένη με στοιχεία που σχετίζονται με την ιστορία της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου, ενώ ο τρούλος του είναι διακοσμημένος με τις κορυφές του τριών πύργων της πόλης κράτους, οι οποίοι αποτελούν και τον θυρεό της. Εκτός από την πλατεία με τα 147 καθίσματα, το θέατρο διαθέτει τρεις εξώστες χωρητικότητας 110 θέσεων και θεωρεία για άλλους 60 θεατές, ώστε συνολικά να χωράει 315 άτομα, ενώ στο κέντρο της πρώτης σειράς βρίσκεται το Palco de la Regencia για τους capitani reggenti.

Εκτός από τα αξιοθέατά της, η πλατεία, η οποία πήρε το όνομά της από την πολιούχο Σικελή μάρτυρα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας Αγία Αγάθη (8 Σεπτεμβρίου 235 – 5 Φεβρουαρίου 251), την οποία επικαλούνται γυναίκες με καρκίνο του στήθους, αλλά και σε κινδύνους από πυρκαγιές, σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων όπως της Αίτνας, διαθέτει μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα, με τα πέτρινα κτήρια ολόγυρα και τις λιθόκτιστες σκάλες, τις τοξωτές πύλες και θύρες, τους κίονες, το κοκκινωπό λιθόστρωτο, αλλά και τη μαγευτική θέα από ψηλά με φόντο τα βουνά και τις κοιλάδες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s