Uncategorized

Ο Κοντορεβιθούλης και ο αστικός εκσυγχρονισμός

Η Κοτοπούλη, ο Χρηστομάνος, ο Καραπάνος και το μαξιλάρωμα της νέας τάξεως πραγμάτων

Η ιστορία βρίθει τυχαίων διασταυρώσεων προσωπικοτήτων από διαφορετικά πεδία. Έστω και αν συχνά παραλείπει να αναζητήσει και να καταγράψει τον όποιο αντίκτυπό τους. Ένα τέτοιο στιγμιότυπο με άμεσες επιπτώσεις για κάποιους από τους πρωταγωνιστές του, έλαβε χώρα στην Πλατεία Ομονοίας στις αρχές του 20ου αιώνος.
Το 1909 είναι χρονιά που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την μετέπειτα πορεία της Ελλάδος. Το Κίνημα στο Γουδί τον Αύγουστο από τον Στρατιωτικό Σύνδεσμο με αίτημα τις μεταρρυθμίσεις σε στρατό, διοίκηση και παιδεία και η άφιξη τον Δεκέμβριο του Ελευθέριου Βενιζέλου στην Αθήνα ο οποίος προηγουμένως είχε αρνηθεί την πρόταση του Συνδέσμου να αναλάβει της πρωθυπουργία τη χώρας, θα βάλουν τις βάσεις του κινήματος του Βενιζελισμού που θα αλλάξει δραστικά την φυσιογνωμία της χώρας. Αστικός εκσυγχρονισμός, Μεγάλη Ιδέα, συμμαχία με Άγγλους και Γάλλους απέναντι στις κεντροευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, Βαλκανικοί Πόλεμοι, διογκούμενα αντιμοναρχικά αισθήματα, Διχασμός, Μικρασιατική Καταστροφή, Εκτέλεση των Έξι, γηγενείς εναντίον προσφύγων, όλα όσα θα κυριαρχήσουν στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό τις επόμενες δεκαετίες, έχουν τις ρίζες τους στο έτος 1909.
Τόσο προσκηνιακά όσο και παρασκηνιακά θα εκδηλωθεί μια ολοκληρωτική διαμάχη μεταξύ των δυνάμεων που εκφράζουν τον αστικό εκσυγχρονισμό και εκείνων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα του παρωχημένου ελληνικού αστισμού. Κύριοι αντίπαλοι των εκσυγχρονιστικών δυνάμεων είναι αφενός η παραδοσιακή τσιφλικάδικη αριστοκρατία και αφετέρου τα εξαρτημένα από το κράτος των κομματαρχών και της γραφειοκρατίας λαϊκά στρώματα. Βρισκόμαστε άλλωστε μόλις δύο χρόνια από την δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα και μόνο χάρη στο πνεύμα του Στρατιωτικού Συνδεσμου θα έλθει το 1910 η εξέγερση των αγροτών στο Κιλελέρ κατά της παντοδυναμίας των τσιφλικάδων.
Την ίδια αυτήν χρονιά κατά την οποία η παλαιά τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα θα έλθει με αφορμή και τις πολιτικές εξελίξεις αντιμέτωπη με την νεώτερη, ένα φαινομενικά άσχετο και επουσιώδες γεγονός θα συμπυκνώσει αυτήν ακριβώς την διαμάχη δύο διαφορετικών κόσμων. Το περιστατικό συνδέει τρία βαριά ονόματα, τρεις διάσημους γόνους τριών διαφορετικών τζακιών από τρεις χώρους του πνεύματος, της τέχνης και της πολιτικοοικονομικής ζωής.
Το θέατρο της πλατείας Ομονοίας «Νέα Σκηνή», στην αρχή της οδού Ίωνος, η οποία αργότερα θα μετονομαστεί σε οδό Κοτοπούλη, όπως και το ίδιο το θέατρο που το 1912 θα πάρει την ονομασία «Μαρίκα Κοτοπούλη», βρίσκεται εδώ και 2 δεκαετίες στο επίκεντρο της πολιτιστικής ζωής της χώρας. Όπως βρίσκεται γενικότερα και ολόκληρη η Ομόνοια. Στα καφενεία της πλατείας λογομαχούσαν την προηγούμενη δεκαετία οι «Παρασκευοπουλιστές» θαυμαστές της Ευαγγελίας Παρασκευοπούλου με τους «Βερωνιστές» θαυμαστές της «Αικατερίνης Βερώνη» οι οποίοι το 1893 συνεπλάκησαν με αφορμή την Φαύστα που ανέβασαν ο μεν Βερναρδάκης με την Βερώνη στο «Ολύμπια», ο δε Κοτοπούλης στο «Ομόνοια» με την Παρασκευοπούλου. Ακριβώς απέναντι, στην συμβολή της πλατείας με την Αθηνάς ιδρύθηκε το 1871 το πρώτο θέατρο της Ομόνοιας, εκεί όπου αργότερα θα χτιστεί το ξενοδοχείο «Μπάγκειον», ενώ το 1909 είναι και η χρονιά της δημιουργίας ενός ακόμη θεάτρου στην Ομόνοια, του «Έντεν», στην Πανεπιστημίου πίσω από την πλατεία, στα Χαυτεία όπου λειτούργησε το 1876 και άλλο ένα θέατρο, το «Θέατρο Χαυτείων». Σημειωτέον ότι στην ευρύτερη αυτή περιοχή λειτούργησε το πρώτο θέατρο τη Αθήνας, το Θέατρο Σκοτζόπουλου, μια ξύλινη κατασκευή στον χωματόδρομο της Αιόλου, εκεί όπου αργότερα θα ανεγερθούν τα κεντρικά της Εθνικής Τραπέζης, με πρώτη παράσταση τα «Ολύμπια» του Πιέτρο Μεταστάζιο σε μετάφραση του Ρήγα Φεραίου στις 24 Μαΐου 1836
Ο θίασος της Μαρίκας Κοτοπούλη ανεβάζει την τρίπρακτη ηθογραφική κωμωδία «Κοντορεβιθούλης» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Η πρεμιέρα όμως δεν εξελίσσεται καθόλου καλά. Ήδη από την πρώτη πράξη γίνεται ολοφάνερη η δυσαρέσκεια του κοινού. Λίγο αργότερα, και ενώ παίζεται η δεύτερη πράξη του έργου, ένας από τους θεατές, ο Περικλής Καραπάνος, σηκώνεται από το κάθισμά του και εκσφενδονίζει στην σκηνή το μαξιλάρι του.

,
Το «μαξιλάρωμα» είναι ένας παλαιός τρόπος αποδοκιμασίας ενός θεατρικού έργου από το κοινό. Χρονολογείται ήδη από το 1882. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς διαφημίστηκε η εμφάνιση στο «Απόλλων» της διάσημης ελληνικής καταγωγής Ιταλίδας Έμμας Μαράτση για μια φαντασμαγορική γυμναστική παράσταση. Όταν όμως οι θεατές που είχαν κατακλύσει το θέατρο είδαν να πέφτει μπροστά στην σκηνή ένα λευκό πανί πίσω από το οποίο θα έδινε την παράσταση η Μαράτση. Το πανί, ο δυνατός αέρας που το μετακινούσε και ταυτόχρονα εμπόδιζε την ακροβάτισσα να εκτελέσει το προγραμμά της και η αδυναμία των τεχνικών να επιλύσουν το πρόβλημα παρά την πρόθυμη βοήθεια εθελοντών από το κοινό, εξόργισαν κάποιον θεατή, έναν δικηγόρο ονόματι Χαριάτης, οποίος πέταξε θυμωμένος το μαξιλάρι του καθίσματός του στην σκηνή. Αμέσως τον μιμήθηκαν και οι υπόλοιποι. Έκτοτε, για πολλά χρόνια, ώσπου τα θέατρα για σταματήσουν να δίνουν μαξιλαράκια, το κοινό θα δείχνει την δυσφορία του πετώντας τα στην σκηνή, πρακτική που όμως θα ακολουθήσουν κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου στέλνοντας σε αντιπάλους θιάσους μισθωμένους ταραξίες αλλά και διάφοροι αργόσχολοι για να διασκεδάσουν. Μάλιστα, κάποιοι θίασοι θα προσλάβουν «μαξιλαρωτές» για να «μαξιλαρώνουν» εκείνους που ξεκίνησαν το «μαξιλάρωμα». Η συνήθεια διαδόθηκε τόσο ώστε αρκετές παραστάσεις θα ανεβαίνουν με την παρουσία της αστυνομίας

Το πρώτο έργο το οποίο «μαξιλαρώθηκε» ήταν η «Λεϊλά του Καλαποθαράκη. Κορομηλάς Γάμος της Λουλούκας
Το έργο όχι μόνο θα «μαξιλαρωθεί», αλλά όταν θα βγει στην σκηνή η Κοτοπούλη να μιλήσει, θα της έλθει και αυτής κατακέφαλα ένα μαξιλάρι με τόση δύναμη που παρά λίγο να την ρίξει κάτω. Παρότι η ομιλία της θα ενθουσιάσει τους θεατές, το έργο θα κατέβει και στην θέση του θα παιχτεί η κωμωδία «Πώς μιλάμε τ’ Αγγλικά». Ο «Κοντορεβιθούλης» θα θεωρηθεί «πορνογραφικό» έργο. Δω
Ο Χρηστομάνος θα βυθιστεί για τα καλά στην μόνιμη σύντροφό του, την κατάθλιψη, και θα εξαφανιστεί από την αθηναϊκή ζωή ως τον θάνατό του την 1η Νοεμβρίου του 1911.
Ο Περικλής Καραπάνος

Ο Περικλής Καραπάνος, αυτός είναι ο οργισμένος θεατής, δεν είναι όποιος κι όποιος. Κρατάει από παλαιό τζάκι πολιτικών και τσιφλικάδων.
Ο προπάππος του, Κωνσταντίνος Καραπάνος, καταγόταν από οικογένεια οπλαρχηγών εξελέγη τον Νοέμβριο του 1821 γερουσιαστής στην Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος που συνήλθε στο Μεσολόγγι.
Ο θείος του, Κωνσταντίνος Καραπάνος, ξεκίνησε ως γραμματέας της Γενικής Εταιρείας του Οθωμανικού Κράτους, το 1881 βρέθηκε να διαπραγματεύεται για λογαριασμό του ελληνικού κράτους την Συνθήκη του Βερολίνου. Εξελέγη 11 φορές βουλευτής Άρτας και το 1900 αγόρασε όλη την Γλυφάδα. Αποχώρησε από το κόμμα Κουμουνδούρου, προσχώρησε σε αυτό του Τρικούπη, αργότερα μεταπήδησε στον Δεληγιάννη ενώ διετέλεσε υπουργός Οικονομικών το 1890, Ναυτικών το 1902, 1903 και Δικαιοσύνης το 1904-1905. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι Τρικουπικοί στην Άρτα τον κατηγόρησαν μαζί με τον έτερο εκλεγέντα το 1885 Δεληγιαννικό βουλευτή Πέτρο Γαρουφαλιά πως εξαγόρασαν ψήφους με δωροδοκίες και απειλές ψηφοφόρων, συλλόγων αλλά
και ολόκληρων κοινοτήτων, ακόμη και παρεμβάσεις του Τούρκου προξένου, ωστόσο οι ενστάσεις κατά του κύρους της εκλογής τους απορρίφθηκαν.
Ο Ιωάννης Καραπάνος, αδελφός του Κωνσταντίνου και πατέρας του Περικλή, εξελέγη βουλευτής επίσης με το Δεληγιαννικό κόμμα στα Τζουμέρκα την ίδια χρονιά με τις ενστάσεις εναντίον του να αιτιολογούνται για παράτυπη εκλογή απουσία προσόντων διότι ούτε κατήγετο ούτε διέμενε στην εκλογική περιφέρεια όπου εξελέγη και για διαξωγωγή της εκλογικής διαδικασίας χωρίς του νομίμως διορισθέντες δικαστικούς εκπροσώπους.
Στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 θα εκλεγούν στον νομό Άρτης ο Κωνσταντίνος Καραπάνος, ο Πύρρος Καραπάνος και ο Περικλής Καραπάνο. Θα υπάρξουν καταγγελίες από τον εισαγγελέα Άρτας και του εφόρου των δικαστικών αντιπροσώπων για δωροδοκίες και εκβιασμούς εκλογέων εκ μέρους του Καραπανικού συγκροτήματος. Οι ενστάσεις, αν και θα απασχολήσουν την κοινή γνώμη, δεν θα γίνουν δεκτές. Όταν την 1η Απριλίου 1913 θα αποβιώσει ο βενιζελικός βουλευτής Γ. Παχύς, θα τον διαδεχθεί ένας ακόμη Καραπάνος, ο τέταρτος, ο Αλέξανδρος.
Ο δισέγγονος του οπλαρχηγού έχει ακόμη δύο εξαδέλφους πολιτικούς, τον Αλέξανδρο και τον μεγαλοκτηματία βουλευτή και γερουσιαστή Πύρρο. Ο Αλέξανδρος θα χρηματίσει υπουργός Εξωτερικών και το 1916 στην κυβέρνηση Νικόλαου Καλογερόπουλου και το 1928 στην κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου ενώ θα απορρίψει το 1922 την πρόταση ανάληψης της πρωθυπουργίας. Ο Αλέξανδρος Καραπάνος θα ιδρύσει στις 6 Φεβρουαρίου του 1922 την ιστορική εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» μαζί με μια ομάδα πολιτικών και δημοσιογράφων προσκείμενων στο Κόμμα των Φιλελευθέρων, όπως οι μετέπειτα πρωθυπουργοί Αλέξανδρος Διομήδης και Εμμανουήλ Τσουδερός, οι υπουργοί Γεώργιος Εξηντάρης και Κωνσταντίνος Ρέντης και οι δημοσιογράφοι Γεώργιος Ρούσσος και Δημήτριος Λαμπράκης ο οποίος θα οριστεί διευθυντής, θέση στην οποία θα τον διαδεχθεί το 1957 ο επί δεκαετίες έκτοτε ισχυρότερος άνθρωπος στα ελληνικά ΜΜΕ.
Η κόρη του Αλέξανδρου και εξαδέλφη του Περικλή, η Αλεξάνδρα, θα παντρευτεί τον διπλωμάτη και Γενικό Πρόξενο στην Κωνσταντινούπολη, Μιχαήλ Μελά, γιο του βουλευτή Ιωαννίνων και μετέπειτα πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων, Κωνσταντίνου Μελά.
Ο 32χρονος δικηγόρος Περικλής Καραπάνος , ο οποίος μεταξύ 21ης Νοεμβρίου 1905 και 30ης Ιανουαρίου 1906 διετέλεσε αντιπρόεδρος της έκτακτης συνόδου της βουλής, θα διατελέσει γραμματέας της Α’ διπλής αναθεωρητικής βουλής από την 1η Νοεμβρίου έως την 12η Οκτωβρίου 1910,€,, θα εκλεγεί βουλευτής Άρτας το 1910, το 1911 και το 1915, και Αθηνών το 1924, τασσόμενος με την βενιζελική παράταξη. Στις 26 Μαΐου 1932 θα ορκιστεί υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου η οποία μια σχηματισθεί μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Βενιζέλου με την κοινοβουλευτική στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Ο Περικλής Καραπάνος θα πεθάνει το 1940 σε ηλικία 63 ετών και αφού στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936, τις τελευταίες πριν την δικτατορία Μεταξά, τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την απελευθέρωση ως εκείνες της 31ης Μαρτίου 1946, θα κατέλθει, ανεπιτυχώς, για τελευταία φορά ένας Καραπάνος στην Άρτα, ο Αλέξανδρος.

Η Μαρίκα Κοτοπούλη

Η 22χρονη Μαρίκα Κοτοπούλη κρατάει από θεατρική οικογένεια. Τόσο η μητέρα της, Ελένη, όσο και ο πατέρας της, ο θιασάρχης Δημήτριος Κοτοπούλης, είναι ηθοποιοί. Πρωτιά της το σανίδι στα 5 της, στα 15 της προσελήφθη στο Βασιλικό Θέατρο, ενώ το 1903, στα 16 της συμμετείχε στην τριλογία του Αισχύλου «Ορέστεια» που προκάλεσε λόγω της χρήσεως τη δημοτικής τα περιβόητα «Ορεστειακά», τα βίαια επεισόδια που προκάλεσαν οι αντιδημοτικιστές υποκινούμενοι από τον καθηγητή του πανεπιστημίου Γεώργιο Μιστριώτη και που είχαν ως αποτέλεσμα έναν νεκρό και αρκετούς τραυματίες. Και μόλις στα 21 της έγινε θιασάρχης.
Το 1909 θα είναι, για διαφορετικούς όμως λόγους, μια πολύ σημαντική χρονιά για την Κοτοπούλη. Είναι η χρονιά που γνωρίζει τον Ίωνα Δραγούμη και που ανεβάζει το καλοκαίρι στο Θέατρο Ομονοί, στέγη της Νέας Σκηνής που είχε ιδρύσει το 1901 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος.
Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος

Αν ο πατέρας του 42χρονου συγγραφέα του «Κοντορεβιθούλη», ο Αναστάσιος Χρηστομάνος, απόγονος των μεγαλεμπόρων Χρηστομάνων που δραστηριοποιήθηκαν σε Μακεδονία και Βιέννη ερχόμενοι μεταξύ άλλων σε επαφή και με τον Ρήγα Φεραίο, υπήρξε ο θεμελιωτής της επιστήμης της χημείας στην Ελλάδα, ο ίδιος ο θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Κωνσταντίνος Χρηστομάνος είναι και αυτός ένας από τους σημαντικότερους διαμορφωτές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Πολλοί θεατρολόγοι τον θεωρούν ως τον πρώτο Έλληνα σκηνοθέτη.
Από την πλευρά της μητέρας του, της Αθήνας Χρηστομάνου, κόρης του Βαυαρού αρχίατρου Λιντερμάγιερ και της Αθηνάς Μπενιζέλου, ο Χρηστομάνος έχει αριστοκρατική καταγωγή. Είναι μια από τις ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν, μαζί με τον ειρωνικό και υπεροπτικό χαρακτήρα του που θα τον απομονώσει από τους λογοτεχνικούς και θεατρικούς κύκλους. Αυτό που θα τον συνοδεύει όμως ως το τέλος του εξηγώντας πολλά για τον βίο και την πολιτεία του, είναι η κατάθλιψη.
Το σκυφτό του παράστημα που το απέκτησε λόγω ενός ατυχήματος που είχε στην ηλικία των τεσσάρων ετών πέφτοντας από τα σκαλιά της ταράτσας, το οποίο συνετέλεσε και αυτό στην κατάθλιψη με την οποία πορεύθηκε σε όλη του την ζωή, δεν τον εμπόδισε να ζήσει μια κοσμοπολίτικη ζωή, να αποκτήσει διδακτορικό στο Ίνσμπρουκ και να γίνει δάσκαλος ελληνικών και στενός φίλος τη Ελισάβετ της Βαυαρίας, μετέπειτα αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας και βασίλισσας της Ουγγαρίας, αποκτώντας το 1895 , σε ηλικία 28 ετών τον τίτλο του Βαρώνου και Ιππότου του Τάγματος Φραγκίσκου Ιωσήφ. Την ίδια χρονιά εξελέγη λέκτορας στην Φιλοσοφική Σχολή της Βιέννης και καθηγητής Νέων Ελληνικών στο Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών. Δημοσιογραφούσε τακτικά στην μεγαλύτερη εφημερίδα της Βιέννης, την Neue Freie Presse. Κηρύχθηκε persona non grata στην Αυστρία όταν το 1898 κυκλοφόρησε το «Βιβλίο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ – Φύλλα Ημερολογίου» καθώς η βασιλική αυλή δεν ήθελε να δημοσιευθεί οτιδήποτε είχε να κάνει με το περιβάλλον της.
Το 1901, μετά από μια περιπλάνησή στην Ευρώπη, ήλθε στην Ελλάδα και δημιούργησε τον πρώτο θεατρικό οργανισμό της χώρας, την «Νέα Σκηνή» για να αναμορφώσει στην συνέχεια και να εκσυγχρονίσει την ελληνική θεατρική σκηνή.
Ο Χρηστομάνος είναι αυτός που ανέδειξε μέσω της Νέας Σκηνής κάποια τεράστια ονόματα, όπως την Κυβέλη και την Μυρτιώτισσα. Συνεργάστηκε με τον Σωτήρη Σκίπη προτού ο τελευταίος γίνει ο μετέπειτα γνωστός ποιητής, συγγραφέας και ακαδημαϊκός, τον μεγάλο κωμικό Άγγελο Χρυσομάλλη, τον Μήτσο Μυράτ, τον Τηλέμαχο Λεπενιώτη τον οποίο και ανέδειξε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Καπύς στο έργο «Ο Μπινιόλ και η κόρη του», ενώ αρκετοί ακόμη νέοι ηθοποιοί στελέχωσαν τον θίασό του, όπως ο Άγγελος Σικελιανός, η Ειμαρμένη Ξανθάκη και ο Νίκος Παπαγεωργίου.
Ο εκκεντρικός μελαγχολικός βαρώνος με την εστέτ ματιά και τον σαρκασμό τους δίδαξε το επαγγελματικό υποκριτικό ύφος, το φυσικό και ρεαλιστικό μακριά από κάθε τι πομπώδες και υπερβολικό που ήταν ως τότε ο κανόνας. Και το κυριότερο, ανέβαζε ως το 1906, οπότε άρχισε να μισθώνει το θέατρο σε άλλους θιάσους, έργα σε γλώσσα δημοτική. Το ρεπερτόριό του περιελάμβανε Ίψεν (Αγριόπαπια, Ο Εχθρός του Λαού, Έντα Γκάμπλερ), Τολστόι (Το Κράτος του Ζόφου), Τουργκένιεφ (Ξένο Ψωμί), Σντίτσλερ (Λιμπελάι), Σαίξπηρ (Το Ημέρωμα της Στρίγγλας, Άμλετ) και Γκολντόνι (Λοκαντιέρα, Ερωτευμένοι) αλλά και Έλληνες, όπως Καμπύση (Κούρδοι), Ξενόπουλο (το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας) Αυγέρη (Μπροστά στους Ανθρώπους). Φρόντιζε να παρακολουθεί τις τρέχουσες τάσεις και τις εξελίξεις στο Ευρωπαϊκο θέατρο και απέδειξε την τόλμη του και την πίστη του σε αυτό που έκανε, καθώς εισήγαγε τον κοινωνικό προβληματισμό και το ψυχολογικό δράμα σε μια Ελλάδα πολύ απλοϊκή για τέτοια θεματολογία.
Χρηστομάνος και Κοτοπούλη εισάγουν καινά ήθη συνδιαμορφώνοντας και αυτοί στον οποίο βαθμό στο Zeitgeist της Ελλάδος της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνος . Και όχι μόνο στο θέατρο. Η Μαρίκα μόλις την προηγούμενη χρονιά, στα 21 της, τραγούδησε στα πρώτα «Παναθήναια» σε στίχους των Γεώργιου Τσοκόπουλου και Μπάμπη Άννινου και σε μουσική του Θεοφράστου Σακελλαρίδη την «Νέα Γυναίκα», το πρώτο φεμινιστικό τραγούδι στην Ελλάδα, εμφανιζόμενη με κοντή φούστα, κολάρο, γραβάτα, σακάκι, ρεπούμπλικα και κρατώντας μπαστούνι.
Η μία και μοναδική παράσταση του «Κοντορεβιθούλη» θα σταθεί μοιραία για τον Χρηστομάνο ο οποίος έκτοτε θα αποτραβηχτεί από τα φώτα τη δημοσιότητας. Είναι το τίμημα του καταγγελτικού λόγου ενός εστέτ που ήλθε από την Ευρώπη με συμπεριφορά δανδή, εναντίον των μεγαλοαστών της εποχής του, της στενομυαλιάς τους, του επαρχιωτισμού τους και της υποκρισίας τους. Το πιο σημαδιακό όμως είναι πως προτού ακόμη οι Έλληνες διχαστούν σε βενιζελικούς και σε βασιλικούς, ένας πολιτικός της παλαιάς τάξεως που θα ενταχθεί στο βενιζελικό στρατόπεδο, ο Περικλής Καραπάνος, υπερασπιζόμενος την παλαιά τάξη πραγμάτων και τα χρηστά της ήθη, είναι αυτός που μαξιλαρώνει -για πρώτη και τελευταία φορά- μία από τις πιο ακραιφνείς προσωπικότητες των βασιλικών και αργότερα και των αντιβενιζελικών, την Μαρίκα Κοτοπούλη, ο σύντροφος της οποίας Ίων Δραγούμης θα δολοφονηθεί 11 χρόνια αργότερα από τους Βενιζελικούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s