Uncategorized

Στο πολύχρωμο Φλόρες των Μάγια

Έντονα χρώματα και αποικιακό ύφος

Στα βορειοανατολικά της Γουατεμάλας βρίσκεται η δεύτερη σε μέγεθος λίμνη της χώρας μετά την Ισάβαλ στα ανατολικά, η Πετέν Ιτσά, με έκταση 99 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μήκους 32 χιλιομέτρων, πλάτους 5 χιλιομέτρων και βάθους που φτάνει έως και τα 160 μέτρα. Μέσα στη λίμνη υπάρχει ένα νησί το οποίο συνδέεται μέσω ενός δρόμου με την ενδοχώρα. Στο νησί αυτό είναι χτισμένη η πόλη Φλόρες, της οποίας το κυριότερο προάστιο, η Σάντα Έλενα είναι χτισμένη στη στεριά σε αντίθεση με την παλαιά πόλη.

Το Φλόρες είναι η δεύτερη παλαιότερη διαρκώς κατοικημένη πόλη της αμερικανικής ηπείρου μετά την Τσολούλα στο κεντρικό Μεξικό. Μια άλλη ιστορική σημασία που έχει το Φλόρες, είναι και το ότι εδώ, στις όχθες της λίμνης, υπήρχε και το τελευταίο κράτος των Μάγια που άντεξε την ισπανική κατάκτηση. Παρότι ο Ερνάν Κορτές είχε περάσει ήδη από το 1541 από το νησί, εντούτοις δεν το κατέλαβε και συνέχισε κατευθυνόμενος νοτιότερα προς την Ονδούρα. Θα περνούσε ενάμισης αιώνας ωσότου το νησί καταληφθεί και ισοπεδωθεί το 1697 από τους Ισπανούς οι οποίοι έφτασαν με βάρκες. Για πολλά χρόνια οι φυγάδες του νησιού θα κρύβονταν στην ζούγκλα προτού χτιστεί πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης το Φλόρες.

Βαρκάδα στην Πετέν Ιτσά

Την πόλη την έχτισαν τον 13ο αιώνα οι Μάγια που κατέβηκαν από το Γιουκατάν και της έδωσαν το όνομα Νοχπετέν, που στη γλώσσα Ιτσά θα πει «Μεγάλο Νησί». Ακόμη και σήμερα, η βορειοανατολικότερη επαρχία της Γουατεμάλας, στα σύνορα με το Μεξικό και το Μπελίζ, ονομάζεται Πετέν. Η ίδια αυτή πόλη θα ονομαστεί αργότερα από τους Ισπανούς Ταγιασάλ, που θα πει «Τόπος των Ιτσά». Ο Ισπανός κονκισταδόρος Μπερνάλ Ντίαζ ντελ Καστίγιο ο οποίος νωρίτερα είχε ακολουθήσει τον Ερνάν Κορτές στην κατάληψη του Μεξικού, καταγράφοντας τα συμβάντα, έγραψε σε μεγάλη ηλικία, τον 16ο αιώνα, όταν είχε διοριστεί πλέον κυβερνήτης της Γουατεμάλας, την «Historia verdadera de la conquista de la Nueva España». Στο 178ο κεφάλαιο της «Πραγματικής Ιστορίας της Κατάκτησης της Νέας Ισπανίας» αναφέρεται στα όσα έζησε και έμαθε για το Νοχπετέν.

Στα γραφικά σοκάκια του νησιού

Το Φλόρες είναι μικρό, αλλά γραφικό. Κάνω την πρώτη μου γνωριμία μου μαζί του με βάρκα. Η βόλτα στη λίμνη Πετέν Ιτσά προσφέρεται για δροσιά, χαλάρωση και θέα της όχθης. Επισκέπτομαι το διπλανό Σαν Χοσέ, ένα όχι και τόσο «τουριστικό» χωριό, αλλά με αυθεντικό αγροτικό χρώμα. Για πολλοστή φορά στην Κεντρική Αμερική αναγκάζομαι να αλειφτώ με αντικουνουπικό, τα κουνούπια εδώ δεν αστειεύονται. Είμαι τυχερός καθώς πέφτω στη μία από τις δύο μεγάλες φιέστες της περιοχής, τη γιορτή της «Τσατόνα», η οποία τελείται και στο γειτονικό Σαν Αντρές. Πρόκειται για ένα παγανιστικής προέλευσης χριστιανικό έθιμο, όπου μια κοπέλα μασκαρεμένη και με πρόσθετο ύψος, ντυμένη με φανταχτερά ρούχα, και μαζί της ένας χορευτής με στολή αλόγου, χορεύουν ανάμεσα σε μασκοφορεμένους εορταστές. Η άλλη μεγάλη τοπική φιέστα συμπίπτει με την Ημέρα των Νεκρών την 1η Νοεμβρίου, οπότε τελείται και λιτανεία με τρία κρανία που πιστεύεται ότι ανήκουν στους ιδρυτές του Σαν Χοσέ και φυλάσσονται στην εκκλησία του. Βρίσκω την ευκαιρία να αγοράσω εδώ και σαπούνια χειροποίητα, που παρασκευάζουν, μαζί με κρέμες και σαμπουάν, οι γυναίκες του χωριού από τοπικά βότανα. Σε μικρή απόσταση από το Σαν Χοσέ βρίσκεται και το Μοτούλ, ένας λιγότερο γνωστός αρχαιολογικός χώρος των Μάγια.

Ο αυτοκινητόδρομος που συνδέει το νησί με την ενδοχώρα

21ος αιώνας. Μάρτιος. Προτελευταίος σταθμός μου στην ανάβαση της Κεντρικής Αμερικής από Νότο προς Βορρά, είναι η Γουατεμάλα. Από την πρωτεύουσα παίρνω το πρώτο λεωφορείο με κατεύθυνση το Φλόρες.

Τουριστική ελέω Τικάλ

Η πόλη θεωρείται «τουριστική» κυρίως επειδή αποτελεί τη βάση για εξόρμηση στο Τικάλ, την μεγαλύτερη ανασκαφείσα πόλη των Μάγια του 1ου αιώνα μέσα στην ζούγκλα, αλλά και στη Γιάκσα, επίσης από τους τρεις σπουδαιότερους αρχαιολογικούς τόπους των Μάγια στη Γουατεμάλα μαζί με το Τικάλ και το Ελ Μιραδόρ.

Ο Μαύρος Χριστός

Ο Μαύρος Χριστός στην μητρόπολη του Φλόρες

Μετά από ένα δείπνο με τοπική προκολομβιανή κουζίνα που περιλάμβανε καλαμπασίτας, κολοκύθια με λαχανικά και κηπευτικά, όπως ντομάτα, καλαμπόκι και άλλα, μαζί με τοστάδας με σάλτσα τομάτας και τηγανητά φασόλια, με συνοδεία μπίρας, επιστρέφω στο ξενοδοχείο να ετοιμαστώ για το πρώτο λεωφορείο με προορισμό τον Νότο της Γουατεμάλας.

Επιστρέφοντας, λίγες ημέρες αργότερα, από το γειτονικό Μπελίζ, και έχοντας επισκεφθεί τη μεγαλύτερη ατραξιόν της περιοχής, το επιβλητικό Τικάλ, αφιερώνω μία ημέρα να «ανακαλύψω» το Φλόρες. Διάστημα αρκετό για να δω και να φωτογραφίσω τους στενούς λιθόστρωτους δρόμους του, το αποικιακό αριχτεκτονικό χρώμα, τις κόκκινες οροφές των κτηρίων με τα έντονα χρώματα των προσόψεων, τα γραφικά ανηφορικά σοκάκια, την πλατεία και την αποικιακού ύφους μητρόπολη με τον σκαλιστό ξαπλωμένο μαύρο Χριστό, του οποίου οι πιστοί φιλούν την καρδιά. Το κυριότερο δε είναι πως ούτε στιγμή δεν νιώθω κίνδυνο. Το Φλόρες αποδεικνύεται ώς τώρα από τις ασφαλέστερες αν όχι η πιο ασφαλής πόλη που έχω συναντήσει στην Κεντρική Αμερική, ενώ ο περίπατος γίνεται ακόμη πιο ευχάριστος με την ησυχία που επικρατεί και την απουσία ηχορύπανσης και μποτιλιαρίσματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s